Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Μιλάνε οι φωτογραφίες;

Ένας φωτογράφος. Νίκος Οικονομόπουλος

Μία φιλόλογος. Μαίρη Μπελογιάννη.
26 μαθήτριες και μαθητές του Βαρβάκειου πειραματικού Γυμνασίου.
Ένα καλαίσθητο βιβλιαράκι των εκδόσεων Γαβριηλίδης, έκδοση 2008, με τίτλο
<< Ο κόσμος των παιδιών>>
Το σχέδιο απλό. Τα παιδιά εμπνέονται από κάποιες φωτογραφίες και γράφουν, με βάση αυτές, τα κείμενά τους. Τους ζητήθηκε να αφηγηθούν αυτό που βλέπουν με τα μάτια του νου, της ψυχής, της καρδιάς.
Χωρίς παρεμβάσεις.

Σημειώνει στην εισαγωγή η φιλόλογός τους:" Οι ιστορίες που ξεπήδησαν από τις φωτογραφίες του Νίκου Οικονομόπουλου έδειξαν πολλά. Πρώτα απ' όλα ότι αρκετοί μαθητές κατέχουν τις αφηγηματικές τεχνικές σα να γεννήθηκαν συγγραφείς. Ότι διαθέτουν χιούμορ, σπινθηροβόλο πνεύμα, αντίληψη, ευαισθησία και ξεχειλίζουν από συναίσθημα. Μάθαμε ότι τους αγγίζουν τα πάντα, μολονότι παριυσιάζονται αφασικοί, εγωιστές και κακομαθημένοι. Ότι επιθυμούν να είναι περισσότερες ώρες με τον μπαμπά και τη μαμά και κυρίως να παίζουν μ' αυτούς ακόμα και τώρα που μεγάλωσαν. Ότι παρ' όλο που ακολουθούν τη μόδο και το styling , για να είναι in, επιζητούν την απλότητα και την έλλειψη επιτήδευσης. Ότι τρελαίνονται για το ποδόσφαιρο. Ότι θέλουν ν' αγαπήσουν και ν' αγαπηθούν τρελά. Ότι θέλουν να ζήσουν σ' έναν κόσμο όπου δε θα υπάρχουν η φτώχεια, η πείνα, η ανεργία, ο πόλεμος, οι πρόσφυγες, ο ρατσισμός, το ψέμα, το άδικο, το κατεστραμμένο φυσικό περιβάλλον, η κρατική αδιαφορία, όπου δε θα χωρίζονται οι οικογένειες ή οι φίλοι, γιατί δεν θα χρειάζεται πια να μεταναστεύσουν. Μάθαμε επίσης ότι θέλουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, χωρίς να χρειαστεί να πουλήσουν την ψυχή τους. Κυρίως όμως μάθαμε ότι θέλουν να μείνουν για πάντα παιδιά…"

Διαβάστε ένα δείγμα, με βάση την παρακάτω φωτογραφία:

<< Ο Χρήστος κι ο Μάνος ζουν στην Καλαμάτα. Σήμερα είναι μια πολύ διασκεδαστική μέρα γι' αυτούς. Θα πρέπει να " φτιάξουν" το σχολείο τους για τις μεθαυριανές εκλογές. Είναι εκλογικό κέντρο βλέπετε κι έτσι…
"Αχ! Τι ωραία, Μάνο! Επιτέλους εκλογές!"
"Ναι…Για σκέψου! Τέσσερις μέρες καθισιό! Αυτές δεν είναι εκλογές, είναι διακοπές!" "Γιατί τέσερρις;Τρεις είναι".
" Ωχ, βρε Χρήστο…Σκέψου λίγο. Σήμερα 'φτιάχνουμε ' το σχολείο. Αύριο Σάββατο, μεθαύριο Κυριακή είναι οι εκλογές και αντιμεθαύριο, τη Δευτέρα, πάλι θα είμαστε κλειστά".
" Εντάξει, δίκιο έχεις".
Τα παιδιά είναι κατενθουσιασμένα. Εκλογές! Μια λέξη που μόνο καθισιό έφερνε στο μυαλό τους!
" Εσένα ο μπαμπάς σου τι θα ψηφίσει; Μπλε ή πράσινους;"
" Βρε Χρήστο, αγράμματος είσαι; Άκουσε εκεί μπλε ή πράσινους! Ποδόσφαιρο είναι; Άσε που η ψήφος είναι μυστική, που σημαίνει πως δεν την ξέρει κανείς άλλος εκτός απ' αυτόν που τη ρίχνει. Γι' αυτό είναι κι ανώνυμη. Εκτός κι αν εσύ θα γράφεις το όνομά σου πάνω!"
" Αμάν, βρε Μάνο, ούτε ο κυρ Ανέστης ο μπαμπόγερος δε θα έκανε τέτοιο κήρυγμα!" Τα παιδιά άρχισαν να γελούν με την κακία που μόλις είχαν πει για τον κύριο Ανέστη, το δάσκαλό τους. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι συνεχίζοντας τις…κακίες τους, σκεφτόντουσαν τι απίστευτα που θα περνούσαν την αυριανή και τη μεθαυριανή μέρα. Πράγματι. Δεν είχαν κι άδικο. Το Σάββατο πέρασε φανταστικά μα και γρήγορα. Όλοι μαζί στους δρόμους…με τα ποδήλατα…χωρίς μαθήματα…Το ίδιο και η Κυριακή, η ημέρα των εκλογών. Το απόγευμα, όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, ο Μάνος και ο Χρήστος βγήκαν στους δρόμους κι άρχισαν να παίζουν με τα ψηφοδέλτια. Τι όμορφα που ήταν! Τετραήμερο καθισιό με την παρέα, στους δρόμους, παίζοντας με τα ψηφοδέλτια! >>

Με απλές, πολύ απλές κινήσεις, μια τάξη μπορεί να γίνει εργαστήριο δημιουργίας και γνώσης…

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Από τα Διαβατά της Θεσσαλονίκης στο Διάστημα!


Η ανάρτησή μας σήμερα είναι αφιερωμένη στον κ. Θ. Πιερράτο, καθηγητή Λυκείου στα Διαβατά , έναν ακόμα άνθρωπο που μας κάνει περήφανους για τη δουλειά μας.

Με τον δάσκαλο στο Διάστημα
"O Θοδωρής Πιερράτος , καθηγητής Λυκείου στα Διαβατά της Θεσσαλονίκης, θα «ταξιδέψει» με τους μαθητές του στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, αφού κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό που διοργάνωσε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ΕSΑ) με θέμα «Πάρτε την τάξη σας στο Διάστημα». Πέρυσι τέτοια εποχή η ΕSΑ προκήρυξε έναν διαγωνισμό μεταξύ των δασκάλων και των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης των χωρών-μελών της, με αντικείμενο την υποβολή προτάσεων για τη διενέργεια εκπαιδευτικών πειραμάτων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Σκοπός των πειραμάτων ήταν να δείξουν σε μαθητές ηλικίας 9-18 ετών τις συνέπειες των συνθηκών έλλειψης βαρύτητας που επικρατούν στα διαστημόπλοια. Στον διαγωνισμό έλαβαν μέρος δεκάδες εκπαιδευτικοί από τις 20 χώρες-μέλη της ΕSΑ και τελικά το πρώτο βραβείο δόθηκε στην πρόταση μέτρησης της μάζας ενός σώματος σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας που υπέβαλαν, ανεξάρτητα ο καθένας, τρεις καθηγητές από την Ελλάδα, την Ισπανία και το Βέλγιο. Μεταξύ των προτάσεων των τριών καθηγητών οι κριτές της ΕSΑ θεώρησαν καλύτερη την ελληνική και έτσι όλοι οι συμπατριώτες μας, αλλά και εμείς οι δάσκαλοί του στο πανεπιστήμιο, μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι ότι ο Θοδωρής Πιερράτος είναι ο μεγάλος νικητής του διαγωνισμού. Η πρόταση που πήρε το δεύτερο βραβείο αφορούσε τη μελέτη τριχοειδών φαινομένων.
(…)
Η ιδέα του πειράματος που πρότεινε ο έλληνας καθηγητής είναι απλή: Στη Γη κρεμάμε το σώμα του οποίου θέλουμε να βρούμε τη μάζα από ένα ελατήριο και μετράμε το βάρος του μετρώντας το πόσο επιμηκύνεται το ελατήριο. Στη συνέχεια, γνωρίζοντας το βάρος, μπορούμε να υπολογίσουμε και τη μάζα. Στο Διάστημα όμως δεν μπορούμε να ζυγίσουμε ένα σώμα, αφού τόσο το σώμα όσο και το ελατήριο περιφέρονται γύρω από τη Γη με τον ίδιο τρόπο, άρα το σώμα δεν στηρίζεται από το ελατήριο. Η μέθοδος που προτείνει ο έλληνας καθηγητής είναι να τραβήξουμε το σώμα, τεντώνοντας το ελατήριο, και μετά να το αφήσουμε ελεύθερο. Σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, το σώμα θα αρχίσει να ταλαντώνεται και επειδή η περίοδος ταλάντωσης εξαρτάται από τη σκληρότητα του ελατηρίου, που τη γνωρίζουμε ήδη από το πείραμα στη Γη, μπορούμε τελικά να υπολογίσουμε τη μάζα του σώματος μετρώντας απλώς την περίοδο των ταλαντώσεων!




Τα δύο πειράματα, αυτό της μέτρησης της μάζας και αυτό της μελέτης των τριχοειδών φαινομένων, θα εκτελεσθούν εν πτήσει από τον βέλγο αστροναύτη Frank de Winne, ο οποίος θα μεταφερθεί στον σταθμό τον Μάιο. Παράλληλα τα πειράματα θα πραγματοποιηθούν και στο έδαφος, στα σχολεία των καθηγητών που συμμετείχαν στον διαγωνισμό. Το πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί το προσεχές φθινόπωρο με τη ζωντανή σύνδεση των σχολείων με τον σταθμό, οπότε οι μαθητές θα έχουν τη δυνατότητα να συγκρίνουν τα αποτελέσματα των πειραμάτων που εκτέλεσαν στο έδαφος με αυτά που θα εκτελεσθούν στο Διάστημα. Στην Ελλάδα η ζωντανή σύνδεση με τον σταθμό θα πραγματοποιηθεί μέσω του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών και Μουσείου Τεχνολογίας «Νόησις» στη Θεσσαλονίκη, όπου θα συγκεντρωθούν οι μαθητές από τα Διαβατά.


Ποιος είναι
Ο Θόδωρος (για τους φίλους του Θοδωρής) Πιερράτος γεννήθηκε το 1969. Σπούδασε στα Τμήματα Φυσικής του ΑΠΘ (προπτυχιακά) και του Πανεπιστημίου Κρήτης (μεταπτυχιακά). Από το 2003 εργάζεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και εφέτος διδάσκει στο 2ο Γενικό Λύκειο Εχεδώρου στα Διαβατά Θεσσαλονίκης. Από το 2007 εκπονεί διδακτορική διατριβή στη Διδακτική της Φυσικής στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ.

Το Lego του Διαστήματος

Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός είναι ένας τεράστιος τεχνητός δορυφόρος, που περιφέρεται σε ύψος 400 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, αποτέλεσμα συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης, Ρωσίας, Ηνωμένων Πολιτειών, Καναδά και Ιαπωνίας. Οταν ολοκληρωθεί το 2011, θα μπορεί να φιλοξενεί επταμελές πλήρωμα και να καλύπτει τις ανάγκες των αστροναυτών σε ενέργεια και νερό με αυτόνομο τρόπο. Λόγω του εξαιρετικά μεγάλου μεγέθους του δεν ήταν δυνατόν να εκτοξευθεί στην πλήρη του μορφή, επειδή δεν υπάρχει πύραυλος ικανός να μεταφέρει σε τροχιά ένα τόσο μεγάλο αντικείμενο. Ετσι άρχισε να συναρμολογείται στο Διάστημα το 1998 με τη διαδοχική προσθήκη αυτοτελών μονάδων. Η ευρωπαϊκή συνεισφορά, μέσω της ΕSΑ, είναι η κατασκευή της μονάδας επιστημονικών πειραμάτων «Κολόμβος» (Columbus) και το Αυτοματοποιημένο Οχημα Μεταφοράς (ΑΤV). Η μονάδα «Κολόμβος» συνδέθηκε με τον σταθμό πέρυσι τον Φεβρουάριο, ενώ η πρώτη πτήση του ΑΤV πραγματοποιήθηκε τρεις μήνες αργότερα. Λόγω του μεγέθους του, ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός είναι εύκολα ορατός από τη Γη, σαν ένα φωτεινό σημάδι που κινείται με μεγάλη ταχύτητα στον ουρανό από τη Δύση προς την Ανατολή (ανάποδα από ό,τι ο Ηλιος και τα αστέρια). Λεπτομέρειες για τις ώρες που μπορείτε να τον παρατηρήσετε από διάφορες πόλεις της Ελλάδας μπορείτε να βρείτε στη διεύθυνση http://esa.heavensabove.com/esa/iss-step1-1.asp."
Του Χ. Βάρβογλη, καθηγητή τμήματος Φυσικής ΑΠΘ, Βήμα, 23 Φεβ. 2009

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Τι ειν' η πατρίδα μας; (2)


Η συνέχεια στην περί Ελλάδας προχτεσινή ανάρτηση λέγεται Hammαrby.
Το Hammαrby είναι ένα προάστιο της Στοκχόλμης, μέχρι το 1997 υποβαθμισμένο, που μέσα σε μια δεκαετία έχει γίνει ( παγκόσμιο, ίσως ) πρότυπο ανάπτυξης.
Ίσως, θα πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε τις συγκρίσεις μας για τον τόπο μας με κάτι τέτοια κριτήρια, αντί να βιαζόμαστε να θριαμβολογήσουμε διαβάζοντας μέσα στις εντυπώσεις του άγγλου πρέσβη
για μια φιλόξενη γιαγιά το 1975 και για έναν ευγενικό ταξιτζή το 1992.
Μαθητές, συνεργάτες και φίλοι, διαβάστε το παρακάτω άρθρο της χτεσινής Ελευθεροτυπίας ( Ανάλογο υπήρξε και στις 4 Αυγούστου 2008 και στο ΟΙΚΟ της Καθημερινής:
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_2_04/08/2008_1287569 ) και ελάτε να το σχολιάσουμε συγκριτικά με την προχτεσινή μας ανάρτηση.


" Χάμαρμπι: Εχασαν τους Ολυμπιακούς αλλά κέρδισαν το χρυσό
Χάμαρμπι... Το «πράσινο» προάστιο της Στοκχόλμης αποτελεί εδώ και μερικά χρόνια το φετίχ της σουηδικής πρωτεύουσας. Πέρα από τις δοκιμασμένες «συνταγές» για κτίρια με μειωμένη κατανάλωση ρεύματος, έχουν αξιοποιήσει τα σκουπίδια για τις ανάγκες θέρμανσης και ψύξης, διαθέτουν ένα μικρό στόλο ενοικιαζόμενα ΙΧ και πλοιάρια για τις μεταφορές, ενώ λένε «όχι» στα εμπορικά κέντρα-μαμούθ που «ευδοκιμούν» στις περισσότερες μεγαλουπόλεις του πλανήτη μας.

Κατά την επίσκεψή μας ανακαλύψαμε επίσης τη σκληρή ...ρεβάνς που επιφύλαξε η Στοκχόλμη για την Αθήνα. Το 1997, όταν οι δύο πρωτεύουσες διεκδικούσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η σουηδική πρωτεύουσα είχε επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα σύμφωνα με το οποίο η τότε υποβαθμισμένη και εγκαταλειμμένη βιομηχανική ζώνη του Χάμαρμπι, θα μεταμορφωνόταν σε Ολυμπιακό Χωριό με βάση τις αρχές της αειφόρου ανάπτυξης και της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής. Στη μετα-ολυμπιακή περίοδο θα ήταν ένα δυναμικό προάστιο για την κάλυψη της ζήτησης για νέες κατοικίες.


Κέρδισε το στοίχημα.
Στη διεκδίκηση έχασε η Στοκχόλμη, αλλά στη συνέχεια κέρδισε το στοίχημα, αφού το πρόγραμμα προχώρησε κανονικά, με στόχο το 2017 να διαθέτει 11.000 διαμερίσματα υψηλών προδιαγραφών για 26.000 κατοίκους και υποδομές για 10.000 εργαζομένους. Ως τώρα έχει υλοποιηθεί σε ποσοστό πάνω από 50%.«Το 70% των κατοίκων, όπως έδειξε η έρευνα, μετακόμισαν στο Χάμαρμπι γιατί τους άρεσε η γειτονιά. Στη συνέχεια όμως το 60% ανακάλυψε τη διαφορετική αντιμετώπιση θεμάτων που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος και υπολογίζεται ότι 7 στους 10 έχουν απεξαρτηθεί από το ΙΧ τουλάχιστον γιά τις καθημερινές τους ανάγκες», μας ενημέρωσε ο Ερίκ Φρέντενταλ, υπεύθυνος του κέντρου ενημέρωσης, που μας έδωσε τα ενδιαφέροντα στοιχεία της «ταυτότητας» του προαστίου.

Το «Γυάλινο σπίτι», μια κατασκευή με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, δεν είναι μόνον ο χώρος παροχής πληροφοριών αλλά και το κέντρο της ανακύκλωσης, με γωνιές για κάθε υλικό, από μπαταρίες ώς παλιά κινητά τηλέφωνα. Το Χάμαρμπι καταλαμβάνει ένα μέρος από τα 14 νησιά στα οποία εκτείνεται η σουηδική πρωτεύουσα των περίπου 2 εκατ. κατοίκων. Η γη ανήκε στην πόλη της Στοκχόλμης και σε συνεργασία με ιδιωτικούς φορείς εκπονήθηκε το master plan, το φιλόδοξο σχέδιο ανοικοδόμησης, με κυρίαρχα στοιχεία το πράσινο, τους δημόσιους χώρους και την αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.


Το πρώτο βήμα ήταν η εξυγίανση του εδάφους. Λόγω της παλαιότερης βιομηχανικής χρήσης, χρειάστηκε να απομακρυνθούν 180 τόνοι βαρέων μετάλλων και άλλοι 120 υπολειμμάτων πετρελαίου. Οι κανόνες ήταν σαφείς: το πράσινο καταλαμβάνει το 60% της έκτασης, οι πολυκατοικίες -κάθε μια στο δικό της ιδιαίτερο ύφος- δεν μπορεί να απέχουν από τη διπλανή λιγότερο από 300 μέτρα, ενώ τα μπαλκόνια ξενίζουν ευχάριστα σε μια πόλη όπου, λόγω κλίματος, δεν συνηθίζονται. «Εγιναν ανάρπαστα τα διαμερίσματα με βεράντες», μας ενημέρωσε ο συνομιλητής μας. Ενα τεχνητό κανάλι κατασκευάστηκε στην «καρδιά» του προαστίου και εκτός από λόγους αισθητικής και παρέμβασης στο μικροκλίμα, λειτουργεί ως αγωγός υποδοχής των νερών της βροχής! Αυτά όμως είναι «ψιλά γράμματα» μπροστά στις τομές που έχουν γίνει στις υποδομές του προαστίου.

Με δεδομένο ότι ξεκίνησε από μηδενική βάση, δημιουργήθηκε ένα δίκτυο αγωγών που εξυπηρετούν διάφορες χρήσεις, με σπουδαιότερη αυτή που αφορά τα μη ανακυκλώσιμα οικιακά απορρίμματα. Τα υπολείμματα των τροφών μεταφέρονται με δίκτυα από την κουζίνα της νοικοκυράς σε ειδικό χώρο, αξιοποιείται το βιοαέριο, το οποίο στη συνέχεια τροφοδοτεί τις κατοικίες και καλύπτει τις ανάγκες θέρμανσης ή ψύξης, ανάλογα με την εποχή. Σε ειδικούς χώρους υπάρχουν βεβαίως κάδοι ανακύκλωσης για τα υπόλοιπα υλικά συσκευασίας (χαρτί, χαρτόνι, γυαλί, αλουμίνιο κ.λπ.).

ΙΧ με ενοίκιο
Για τις μετακινήσεις δημιουργήθηκε μια γραμμή με πλοιάρια που συνδέει το Χάμαρμπι με την απέναντι ακτή, όπου φθάνει το δίκτυο του μετρό. Οι πρώτες κατοικίες δεν διέθεταν μεγάλο αριθμό θέσεων πάρκινγκ. «Οι ανάγκες στάθμευσης είναι αυξημένες και οι νεότερες οικοδομές διαθέτουν περισσότερες θέσεις», μας ενημερώνει ο κ. Φρέντενταλ. Μας αποκαλύπτει όμως ότι τους τελευταίους μήνες δοκιμάστηκε με επιτυχία ένα σύστημα με ενοικιαζόμενα ΙΧ. Μέσω υπολογιστή, ο ενδιαφερόμενος επικοινωνεί με την εταιρεία που διαθέτει ένα στόλο από 25 οχήματα. Δίνει την παραγγελία του και στον προκαθορισμένο χρόνο το αυτοκίνητο βρίσκεται μπροστά στην πόρτα του. Το χρησιμοποιεί όσο χρόνο θέλει και πληρώνει ανάλογα. Ετσι μειώνεται η ανάγκη για πολλά ΙΧ σε μια οικογένεια, μαζί με τον μπελά της στάθμευσης. Για τις τοπικές μετακινήσεις είναι ιδιαίτερα δημοφιλή τα ποδήλατα, που τα χρησιμοποιούν ακόμη και οι ταχυδρόμοι της περιοχής.


Από το σύγχρονο προάστιο διαπιστώσαμε ότι απουσιάζουν τα εμπορικά κέντρα τύπου mall. «Είναι επιλογή μας», μας είπαν και μας εξήγησαν πως προτίμησαν τα καταστήματα μικρής κλίμακας που είναι διάσπαρτα στην περιοχή και «μπολιάζουν» τις γειτονιές ώστε να μην εξελιχθούν σε υπνούπολη για τους κατοίκους.Βεβαίως, προέβλεψαν και για τα... τετριμμένα, όπως είναι οι συσκευές χαμηλής κατανάλωσης ενέργειας με τις οποίες είναι εφοδιασμένα όλα τα διαμερίσματα, ιδιόκτητα ή αγορασμένα. Στην ίδια κατηγορία εντάσσονται η χρήση φωτοβολταϊκών συστημάτων για τις οικιακές ανάγκες αλλά και για τον φωτισμό των δημόσιων χώρων."
εφ. Ελευθεροτυπία, 19 Φεβρουαρίου 2009

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Τι είν' η πατρίδα μας;

Στις 28 Δεκεμβρίου 2008 δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής μια επιστολή με τίτλο: " Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα" από το Βρετανό πρέσβη στην Ελλάδα, καθώς τέλειωνε η υπηρεσία του εδώ και έφευγε. Τη βρήκαμε ενδιαφέρουσα και την παραθέτουμε στο μεγαλύτερο μέρος της. Μπορείτε να τη διαβάσετε και, αν θέλετε, να τη σχολιάσετε.
Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ' όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.
Γιώργος Σεφέρης Γυμνοπαιδία – Σαντορίνη
" Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας – πρώτα στη δεκαετία του '80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.


Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου». Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ' την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.

Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδιά του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ' αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.


Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ' το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.

(...)

Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.

Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Ελληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ενα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.



Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα…». Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.
Σ' ευχαριστώ, Ελλάδα. "
SIMON GASS

ΣΗΜ. Οι φωτογραφίες είναι του Κώστα Μπαλάφα

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Καλημέρα, καθίστε!

Μπαίνοντας στο Γ1 προχτές, με περίμενε μια έκπληξη. Τα θρανία είχαν μπει σε διάταξη σχήματος "Π". Και το εκπληκτικότερο: Είχε γίνει με πρωτοβουλία των ίδιων των παιδιών.
Πρέπει να ομολογήσω πως έγινε ένα μάθημα πιο ευχάριστο, πιο συμμετοχικό, αναπτύχθηκε ευκολότερα ο διάλογος, τα παιδιά παρέμειναν ως το τέλος μέσα στη διαδικασία του μαθήματος, οι φυγόκεντρες τάσεις ήταν ασθενέστερες.
Απ'την άλλη ένιωσα πόσο δεν ήταν έτοιμα για τέτοιου είδους ομαδικό, συνεργατικό μάθημα. Πώς αλλιώς, όμως; Κάθε πράγμα θέλει το χρόνο του, την ωρίμανσή του.
Η διάταξη των θρανίων σε σχήμα Π προσφέρει ευκαιρίες διαπροσωπικής επικοινωνίας και δημιουργίας κλίματος ομαδικής συνεργασίας, ο διδάσκων μπορεί να επιβλέπει ατομικά τον κάθε μαθητή, να παρεμβαίνει βοηθώντας τον και να τον ενθαρρύνει. Οι μαθητές μπορούν να βλέπουν τα μάτια των συμμαθητών τους κι όχι την πλάτη τους, να αποκτούν την αίσθηση του συνανήκειν κι όχι της διόγκωσης της ατομικότητάς τους, να έχουν άμεση, κατά πρόσωπο επαφή με το διδάσκοντα καλλιεργώντας έτσι και την υπευθυνότητά τους.

Γράφει ο Δημ . Γερμανός (Aναπληρωτής Kαθηγητής, Tμήμα Eπιστημών Προσχολικής Aγωγής και Eκπαίδευσης AΠΘ.):
" (…) η εμμονή στη διάταξη των θρανίων σε παράλληλες σειρές που «βλέπουν» στον πίνακα σημαίνει ότι, σε όλη την περίοδο, από το 1894 ως σήμερα, οι θέσεις που καταλαμβάνουν οι μαθητές και ο εκπαιδευτικός παραμένουν σταθερές:
· ο εκπαιδευτικός απέναντι από τους μαθητές και, συχνά, ψηλότερα απ’ αυτούς για να εξασφαλίζει τον οπτικό έλεγχο της τάξης
· οι μαθητές κάθονται ο ένας πλάι με τον άλλο, βλέποντας προς τον πίνακα και, παράλληλα, τις πλάτες των μαθητών της μπροστινής σειράς.
Aλλά, αυτή η σταθερότητα των θέσεων στο χώρο συνδέεται με τη «σταθερότητα» (δηλαδή την έλλειψη αλλαγών) στον τρόπο εργασίας: οι μαθητές εργάζονται ατομικά (…)"κλπκλπ


Φαίνεται, λοιπόν, πως στην Ελλάδα το θέμα αυτό δε λέει να "πιάσει".
Κι αυτή ήταν κι η δεύτερη έκπληξη, αρνητική αυτή τη φορά, όταν αντιλήφθηκα πως η αλλαγή αυτή που επιχείρησαν τα παιδιά έφερε αναστάτωση στο σύλλογο, εμφανίστηκαν πολλές απόψεις και αρκετή ένταση και πλέον το πιθανότερο είναι να…αποκατασταθεί η (δια)ταξη το συντομότερο.



" Βήμα (δια)λογου, χώρο ζεστής συζήτησης και νηφάλιας ανταλλαγής απόψεων,εκκολαπτήριο δημιουργικών ιδεών, πεδίο συνάντησης μαθητών και καθηγητών, πρόταση ευθύνης, συμμετοχής, ομαδικότητας" χαρακτηρίζαμε αυτό το ιστολόγιο, όταν ξεκινούσαμε. Ευκαιρία, (και) με το θέμα αυτό να το αποδείξουμε. Ας συζητήσουμε σε παιδαγωγική βάση, ας δούμε πώς και γιατί προτιμάμε να είναι διαρρυθμισμένες οι αίθουσες διδασκαλίας. Ας καταθέσουμε τις απόψεις μας, επιχειρώντας τη σύνθεση.

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Νάρκισσος, το λουλούδι της πρώιμης άνοιξης


αφιερώνεται εξαιρετικά σε αυτούς που θα ανακαλύψουν
το "΄Νάρκισσο" που έχουν μέσα τους


Οι κάτοικοι της πόλης το βλέπουν να κάνει την εμφάνιση του στα ανθοπωλεία, στις λαϊκές αγορές, στους πλανόδιους πωλητές. οι τυχεροί που εξορμούν στην ύπαιθρο το απολαμβάνουν στη φυσική του θέση, σε μέρη υγρά , σε αγρούς και δάση να στέλνει μηνύματα για τον ερχομό της Άνοιξης.


Ο Νάρκισσος - λουλούδι , Ο Νάρκισσος - Θεός....


από τον πίνακα "Νάρκισσος και Ηχώ" του John William Waterhouse, 1903


μια φορά κι έναν καιρό…..

H Ηχώ, μια νύμφη, ερωτεύτηκε έναν πανέμορφο νεαρό με το όνομα Νάρκισσος, ο οποίος ήταν ο γιος της Νύμφης Ληριόπης και του Θεού Κηφισσού.
Μια προφητεία του Τειρεσία τον βάραινε: ο Νάρκισσος "θα ζούσε μέχρι μια πολύ ώριμη ηλικία, αρκεί να μην γνώριζε ποτέ τον εαυτό του".
Μια μέρα, ενώ ο Νάρκισσος κηνυγούσε στην πεδιάδα, η Ηχώ ακολουθούσε με μυστικότητα τον νεαρό μέσα στο δάσος, με σκοπό να τον προσεγγίσει, χωρίς να έχει την δυνατότητα να μιλήσει πρώτη. Όταν ο Νάρκισσος άκουσε τελικά βήματα και φώναξε "Ποιος είναι εκεί;", η Ηχώ απάντησε αντιλαλώντας τα λόγια του.
Και έτσι συνέχισε, μέχρι που η Ηχώ εμφανίστηκε μπροστά του και έσπευσε να αγκαλιάσει τον νεαρό. Αυτός απομακρύνθηκε αμέσως από την νύμφη και της ζήτησε να τον αφήσει μόνο. Ο Νάρκισσος ράγισε την καρδιά της Ηχούς, και αυτή πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της μόνη, απογοητευμένη από την αγάπη που ποτέ δεν γνώρισε, μέχρι που το μόνο που έμεινε στον κόσμο ήταν η φωνή της.
Ο Νάρκισσος δίψασε και έσκυψε στο ποτάμι για να πιει, αλλά δεν άγγιζε το νερό από φόβο μήπως χαλάσει την υπέροχη αντανάκλασή του.

Έτσι πέθανε από δίψα, κοιτάζοντας την δική του αντανάκλαση. ...

Ο Νάρκισσος στην ψυχανάλυση

Γοητευτικός και απόμακρος, προορισμένος να ταλαιπωρήσει (!!!;;;;)

Ο Freud εισάγει τον όρο στην ψυχανάλυση και δίνει τα χαρακτηριστικά μιας τέτοιας προσωπικότητας.

Τα χαρακτηριστικά της ναρκισσιστικής προσωπικότητας


Ο Νάρκισσος του Caravaggio, 1598

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε στοιχεία ναρκισσισμού από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Αυτό σημαίνει ότι επικεντρωνόμαστε στον εαυτό μας - στις επιθυμίες και τις ανάγκες μας. Ωστόσο η αυτοεκτίμηση και η δημόσια εικόνα μας, είναι η γέφυρα του ναρκισσισμού με την κοινωνία. Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και τα μηνύματα που δίνουμε στους άλλους για μας είναι συνυφασμένα με τα βιώματα και τα μηνύματα που πήραμε από την οικογένειά μας στην παιδική ηλικία. Όταν βέβαια αυτό συναντάται στην υπερβολή του, τότε αναφερόμαστε σε διαταραγμένη προσωπικότητα.

Η ψυχολογία, ο τρόπος σκέψης & οι συμπεριφορές του νάρκισσου


Συνήθως οι νάρκισσοι είναι γοητευτικά, διασκεδαστικά και επιτυχημένα άτομα, ενώ πολλοί απ' αυτούς είναι και διάσημοι. Στην παρέα είναι ιδιαίτερα ευχάριστοι, συμμετέχουν σε κάθε είδους συζήτηση, με στόχο να γίνουν το επίκεντρο. Όταν νιώσουν ότι αυτό το έχουν εξασφαλίσει, συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα παιδιά. Χρειάζονται όλα όσα μπορείς να τους δώσεις και κυρίως το θαυμασμό σου για την εικόνα τους.
Μπορεί να τους δούμε επαγγελματικά επιτυχημένους αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην προχωρήσουν επαγγελματικά εξαιτίας του φόβου τους να ριψοκινδυνέψουν σε συναγωνιστικές καταστάσεις όπου υπάρχει κίνδυνος και να αποτύχουν.
Μοιάζουν να είναι ηθοποιοί στο θέατρο της ζωής τους. Ψεύδονται ακόμη και απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό, εφόσον έχουν την ικανότητα να αναπροσαρμόσουν ακόμη και βιώματα από το παρελθόν τους, προκειμένου να ωραιοποιήσουν την εικόνα τους. Δε θα παραδεχτούν ποτέ το λάθος τους και δε θα ζητήσουν συγνώμη. Αν κάτι δεν πάει καλά θα παίξουν το ρόλο του θύματος, μεταβιβάζοντας πολύ εύκολα την ευθύνη σε άλλους.
Δεν μπορούν να έρθουν πολύ κοντά συναισθηματικά με κάποιον γιατί στην ουσία δεν μπορούν να αγαπήσουν ούτε τον εαυτό τους. Αγαπούν την εικόνα τους (ένα εξιδανικευμένο άτομο που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει). Τα άτομα αυτά έχουν εύθραυστη αυτοεκτίμηση και είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην κριτική των άλλων.

Εύκολα πληγώνονται, νιώθουν ταπεινωμένα και άδεια και ενδεχομένως μπορεί να αντιδρούν με έντονη οργή και αντεπίθεση...

Θέλετε να μάθετε κι άλλα; Μπορείτε να επισκεφτείτε κάποια από τα site:
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/science/cognitive/narcissism.htm
http://theworldisminegr.blogspot.com/2008_05_01_archive.html
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%25

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Η σχἐση μας ( αγάπης; ευθύνης;) με τον τόπο μας


Μια μικρή, πρόχειρη έρευνα επιχειρήσαμε σ' ένα τμήμα της Γ΄Λυκείου, στο πλαίσιο του μαθήματος του Επιταφίου.
Εκεί, ο Περικλής, θέλοντας να πλέξει το εγκώμιο των πρώτων νεκρών του πελοποννησιακού πολέμου, εκθειάζει συνειδητά το μεγαλείο της πόλης που τους ανάθρεψε και τους γαλούχησε με αξίες.
Αυτό στάθηκε η αφορμή για να συζητήσουμε τη σχέση του πολίτη με την πόλη του τότε, σε άλλες εποχές και σήμερα, η αφορμή για να μιλήσουμε γι'αυτά που μας ενοχλούν και γι'αυτά που θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Δόθηκε και ένα ερωτηματολόγιο, αρκετά πρόχειρα συνθεμένο, βέβαια, αλλά και αρκετό, για να φανερώσει κάποιες τάσεις.



Το ερωτηματολόγιο είχε τις παρακάτω ερωτήσεις:
Θεωρείς ότι ο τόπος σου διέρχεται περίοδο κρίσης των θεσμών;
α. Όχι.
β. Σε ένα μικρό βαθμό
γ. Σε μεγάλο βαθμό.

Συμπλήρωσε τα σημαντικότερα προβλήματα, κατά τη γνώμη σου, που απασχολούν στις μέρες μας την ελληνική κοινωνία.
α.________________________________________
β. ________________________________________
γ. ________________________________________
δ. ________________________________________


Σημείωσε 1-2 πράγματα που θα ήθελες να αλλάξουν απ' την καθημερινότητά σου
α__________________________________________
β__________________________________________

4. Ποιος ελπίζεις πως μπορεί περισσότερο να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των σημερινών κοινωνικών προβλημάτων; ( μπορείς να κυκλώσεις ένα ή δύο)
α. Στην κυβέρνηση
β. Στα κόμματα
γ. Στην Εκκλησία
δ. Στην Εκπαίδευση
ε. Στα άτομα
στ (άλλο - γράψε ποιο)


5. Πώς κρίνεις τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, στην πόλη/χώρα που ζεις;
α. Ανύπαρκτη
β. Ελάχιστη.
γ. Μέτρια
δ. Ικανοποιητική
ε. Πολύ ικανοποιητική.

6. Θα ήθελες να κάνεις κάτι εσύ προσωπικά, προκειμένου να βελτιωθεί κάτι στην πόλη/χώρα σου;
α. ναι
β. όχι

7. Πόσο θεωρείς τον εαυτό σου υπεύθυνο για τη βελτίωση της ποιότητας της καθημερινότητας;
α. Καθόλου
β. Ελάχιστα
γ. Λίγο
δ.Αρκετά
ε. Πολύ

Τα συμπεράσματα ήταν τα εξής:

Στην ερώτηση " Θεωρείς ότι ο τόπος σου διέρχεται περίοδο κρίσης των θεσμών;" σημαντικό είναι πως δεν υπήρξε κανείς που να απάντησε αρνητικά.
Όλοι πιστεύουν πως, είτε σε μικρό βαθμό ( 41%), είτε σε μεγάλο ( 59%), ο τόπος διέρχεται περίοδο κρίσης.

Και τι συνθέτει το τοπίο της κρίσης;
-Οικονομικά προβλήματα (10), ανεργία (5), μισθοί (4) , φτώχεια (2).
- παιδεία(10)
-προβλήματα κοινωνικά: εγκληματικότητα/ναρκωτικά(7), αποξένωση (7), ρατσισμός (1), μαζοποίηση (3), υπερκαταναλωτισμός (3), κρίση αξιών (2), απομάκρυνση απ' την παράδοση (1).
- πολιτικά προβλήματα: δυσλειτουργία πολιτικών κομμάτων (4), αστυνόμευση (1), δυσλειτουργία θεσμών (1)
- τομέας υγείας (2)

Κι αυτά μπορεί να αναγνωρίζονται ως σημαντικότερα προβλήματα του τόπου, αλλά η καθημερινότητα των παιδιών πάσχει κυρίως από: έλλειψη ελεύθερου χρόνου ( 11), ένα κακό εκπαιδευτικό σύστημα (10) και από το πιεστικό καθημερινό πρόγραμμα (6). Ελάχιστα μετρούν άλλοι παράγοντες ( όπως: ακρίβεια, ισότητα, ασφάλεια (από 1) ) στην καθημερινότητα των μαθητών.

Στην ερώτηση τη σχετική με το ποιος θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των σημερινών κοινωνικών προβλημάτων αξιοσημείωτη είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης σε φορείς. Ο ένας στους δύο απαντάει " στα άτομα"
( 51%), ενώ από τους φορείς σαφές προβάδισμα έχει η Εκπαίδευση
( 29%), ακολουθεί η κυβέρνηση ( 15%) και πολύ πιο πίσω τα κόμματα ( 5%).
Αξιοσημείωτο, επίσης, πως ούτε ένας μαθητής δε θεωρεί την Εκκλησία θεσμό που μπορεί να προσφέρει σ' αυτή την κατεύθυνση, παρόλο που το ερωτηματολόγιο έδινε τη δυνατότητα επιλογής δύο σημείων σ' αυτή την ερώτηση.

Στην ερώτηση: " Πώς κρίνεις τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, στην πόλη/χώρα που ζεις;" μόνο ένας έκρινε τη συμμετοχή ικανοποιητική ( 4,5%)
Οι υπόλοιποι τη θεωρούν από ανύπαρκτη (4,5%) και ελάχιστη ( 54,6%) έως μέτρια (36,4%).

Στην ερώτηση " Θα ήθελες να κάνεις κάτι εσύ προσωπικά, προκειμένου να βελτιωθεί κάτι στην πόλη/χώρα σου; " υπήρξαν μόνο δύο "όχι" ( 9%) και είκοσι "ναι" ( 91%)

Τέλος, στην ερώτηση " Πόσο θεωρείς τον εαυτό σου υπεύθυνο για τη βελτίωση της ποιότητας της καθημερινότητας; " αποκλείστηκαν οι ακραίες τοποθετήσεις ( καθόλου/πολύ ), ενώ ένας στους δύο ( 50%) αναλαμβάνει " αρκετό" μερίδιο ευθύνης ( 50%). "Λίγο" απαντά το 32% και ελάχιστα μόνο το 18%.

Συμπερασματικά, βλέπουμε πως εντοπίζονται πολλά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, για την αντιμετώπιση των οποίων δεν υπάρχει μεγάλη εμπιστοσύνη σε φορείς και καθιερωμένους θεσμούς. Παρατηρείται, επίσης, η αδιαφορία των πολιτών για τα κοινά, ενώ δηλώνεται ευθαρσώς η επιθυμία προσωπικής συμμετοχής, προκειμένου να βελτιωθεί κάτι, αλλά και η ύπαρξη της ατομικής ευθύνης για τη βελτίωση της ποιότητας της καθημερινότητας.

Τα δικά σας;

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Ένα παιδί μέτρησε τ΄άστρα ….και τα βρήκε σωστά!



Η αστρονομία συνάντησε το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ , τη Μάγια, το μικρό πρίγκιπα!
Τα φοβερά περσινά «δραστήρια πρωτάκια» που φέτος συσπειρώνουν γύρω τους και άλλα "πρωτάκια" και "δευτεράκια", ακολούθησαν –με το λύχνο του άστρου- τα χνάρια του μικρού πρίγκιπα και της Μάγιας .




Όλα αυτά συνέβησαν , σήμερα το βράδυ, στο δημοτικό θέατρο του Αλίμου,
«Κάρολος Κουν», στο 3ο Πολύτεχνο Διαδημοτικό Μαθητικό Φεστιβάλ Έκφρασης και Δημιουργίας 2009 με τίτλο " ΜΙΛΑ ΜΟΥ…ΓΙΑ ΣΕΝΑ ", που διοργανώθηκε από τη Δ΄Διεύθυνση Β΄θμιας Εκπαίδευσης Αθήνας και ήταν αφιερωμένο στο διαπολιτισμικό διάλογο.


Το κλίμα, όπως είχε προαναγγελθεί, ατμοσφαιρικό,
Τα κείμενα πολύ καλά επιλεγμένα ,
Η μουσική της κιθάρας υπογράμμιζε το λόγο.

Και ,φυσικά, τα παιδιά, -μια μεγάλη παρέα και ένας αφηγητής-
όπως πάντα εξαιρετικά!



Υπόκλιση στη σκηνή, χειροκροτήματα στην πλατεία!

Και πάλι μπράβο στους καθηγητές – τον κ.Βάγια και την κ. Αγγελοπούλου – και σε όλα τα παιδιά!

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Μια ανάσα πριν το ταξίδι


Ολοκληρώνεται μεθαύριο το 3ο Πολύτεχνο Διαδημοτικό Μαθητικό Φεστιβάλ Έκφρασης και Δημιουργίας 2009, που διοργανώνεται από τη Δ΄Διεύθυνση Β΄θμιας Εκπαίδευσης Αθήνας και , με τίτλο " ΜΙΛΑ ΜΟΥ…ΓΙΑ ΣΕΝΑ ", είναι αφιερωμένο στο διαπολιτισμικό διάλογο.

Οι εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο δημοτικό θέατρο Αλίμου " Κάρολος Κουν"
( Θησείου και Υψηλάντου), κάθε απόγεμα, από τις 18.30΄ - 21.30΄.
Αύριο, Σάββατο, είναι η σειρά των παιδιών του σχολείου μας να ανεβάσουν την παράσταση που έχουν ετοιμάσει, με τίτλο " Ένα παιδί μετράει τα άστρα ", όπως είχαμε αναφέρει σε πρόσφατη ανάρτηση.
Ραντεβού, λοιπόν, εκεί. Να τα χαρούμε, να τα στηρίξουμε, να ζήσουμε και να επιβραβεύσουμε από κοντά την προσπάθειά τους. ο φοβερός θίασος ( ποιος λείπει;;;)

Η Μαρία Χαϊδεμένου, του Β5, κι ο Αντρέας Μαρκουλιδάκης, του Β3, από τους συντελεστές της παράστασης, μας έδωσαν το παρακάτω κείμενο για την εκδήλωση:

" Διανύουμε την τελευταία μέρα πριν την απογείωση. Ο κόπος κι οι ατέλειωτες πρόβες που έχουν πραγματοποιηθεί οδηγήσουν στις 07.02.09 στο Δημοτικό θέατρο Αλίμου, όπου θα παρουσιάσουμε το αποτέλεσμα.
Η θεατρική ομάδα μας έχει καταβάλει σημαντικές προσπάθειες και έχει εργαστεί σκληρά ώστε να πετύχει το καλύτερο δυνατόν αποτέλεσμα που θα χαροποιήσει όχι μόνον εμάς αλλά όλη τη σχολική κοινότητα. Βεβαίως, εκτός από μας που βρισκόμαστε πάνω στη σκηνή, υπάρχουν και συμμαθητές που εργάζονται σκληρά στα παρασκήνια και συντελούν μαζί μας σ' αυτή την προσπάθεια.
Σκεφτόμαστε θετικά και ελπίζουμε να αντιπροσωπεύσουμε το σχολείο μας με αξιοπρέπεια και σ' αυτή την πρόκληση." πυρετώδης προετοιμασία(...)

Κε Βάγια, κα Αγγελοπούλου, παιδιά φοβερά, ας το απολαύσετε. Θα είμαστε κοντά σας.

Εεεεε, στείλτε τους μια ευχούλα, παρακαλούμε!

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

" Όποιος δουλεύει για το παιδί, δουλεύει για την Ανθρωπότητα"

ΜΙΛΤΟΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ


" Θυμἀμαι σαν πρωτόρθε στο Διδασκαλείο, είμασταν όλες νούμερα, δουλεύαμε χωρίς όρεξη, χωρίς πίστη, έχοντας το σχολειό για αγγαρεία, κι αυτός από την πρώτη μέρα σκόρπισε στο σχολειό μια διαφορετική πνοή. Με το χαμόγελο στα χείλη, το ήρεμο πρόσωπο, τη βαθιά και υποβλητική φωνή του, μας έκανε όλες μας να φωνάξουμε μόλις τον είδαμε:" Να ένας καλός Δάσκαλος".

Κι ήτανε πραγματικά καλός, κι η καλοσύνη του δε σταμάτησε στα λόγια, γιατί το σχολειό μας άρχισε, αμέσως μετά τον ερχομό του, να παίρνει κιόλας μια καινούργια ζωή, μια ζωή δημιουργική και ορμητική. Δεν κάναμε μονάχα το μάθημα των 50 λεπτών της ώρας, το μάθημα αγγαρεία, που λογαριάζαμε με λαχτάρα πότε θα τελειώσει για να βγούμε διάλειμμα να ξανασάνουμε, αλλά μάθημα που δε σταματούσε ποτέ, που συνεχιζόταν στα διαλείμματα, έξω, στο σπίτι μας, παντού. Το σύστημα της δουλειάς άλλαξε ριζικά και για όλες μας. Η ρουτίνα της διδασκαλίας του " σήμερα θα πούμε αυτό κι αύριο έχουμε ως εδώ" εξαφανίστηκε. Κάθε τάξη χωρίστηκε σε ομάδες και κάθε ομάδα δούλευε το θέμα της, λογοτεχνικό, παιδαγωγικό, μαθηματικό, φυσικό κλπ, με όσα βιβλία είχε η βιβλιοθήκη μας ή με άλλα που βρίσκαμε μόνες μας. Στην τάξη ακούγαμε την εισήγηση της μαθήτριας για το θέμα που είχαμε να συζητήσουμε, επακολουθούσαν συζήτηση, κρίσεις, σκέψεις, συμπεράσματα. Ο καθηγητής καθισμένος σε μιαν άκρη, άκουγε και παρακολουθούσε σαν ένας πιο μεγάλος και έμπειρος μαθητής, έλεγε τη γνώμη του σαν διαφωνούσαμε ή σταματούσαμε σε ορισμένες δυσκλολίες, και διοχέτευε με τρόπο τις αντιλήψεις του, χωρίς να φανεί ότι μας πιέζει ή θέλει να μας επιβληθεί.


Η δημιουργική και εμπνευσμένη αυτή εργασία γινότανε σ' όλα τα μαθήματα, και ιδιαίτερα στα παιδαγωγικά, που ήταν το ταλέντο του Κουντουρά. Διαβάσαμε έτσι όλους τους παιδαγωγούς, μελετήσαμε συστήματα, κάναμε πειράματα και εφαρμογές και εφαρμόσαμε όσα ήταν δυνατό να εφαρμοστούν., στο Πρότυπο Δημοτικό του Διδασκαλείου.
Η δουλειά δε σταματούσε μετά τα μαθήματα. Το βράδυ, οι ομάδες όλου του σχολείου δίναμε την πιο όμορφη καιμ ζωντανή εικόνα. Η ομάδα της καθαριότητας σκούπιζε, ξεσκόνιζε, νοικοκύρευε, η ομάδα της χειροτεχνίας μάθαινε κέντημα, ραπτομηχανή, αργαλειό κλπ, η ομάδα της μουσικής ετοιμαζόταν για κάποια συναυλία ή γιορτή, η αθλητική έπαιζε, έτρεχε ή χόρευε, και όλο γενικά το σχολειό βρισκόταν σε μια διαρκή κίνηση, σ' ένα δημιουργικόν οργασμό, που τον χαιρόσουνα και τον καμάρωνες… Δε φεύγαμε, αν δε νύχτωνε καλά, και πολλές φορές μας διώχνανε για να φύγουμε.

Κι όλη αυτή η τεράστια μεταβολή, που μονάχα μια αμυδρή κι ελάχιστη εικόνα της δίνω με τα παραπάνω, οφειλόταν στον Κουντουρά, στον αλησμόνητο διευθυντή του Διδασκαλείου Θεσσαλονίκης, που το πέρασμά του ήταν ένα φωτεινό μετέωρο, μια όαση μέσα στη Σαχάρα του σχολαστικισμού και της ρουτίνας. Το αγάπησε, το λάτρεψε το Διδασκαλείο ο Κουντουράς, έδωσε όλη τη σκέψη του, όλη την ψυχή του, δεν έφευγε παρά πολύ αργά τη νύχτα, και όλη τη μέρα περνούσε αεικίνητος, περνώντας από τη μιαν αίθουσα στην άλλη, από τη μιαν ομάδα στην άλλη, διαφωτίζοντας, συμβουλεύοντας, πάντα με ολότελα φιλικό τόνο, πάντα πρόσχαρα, πάντα γελαστά… "

( από κείμενο μιας μαθήτριας του Μίλτου Κουντουρά, στο Διδασκαλείο Θηλέων Θεσσαλονίκης. Το Διδασκαλείο λειτούργησε το 1927-1930 και το κείμενο γράφτηκε το 1940. Σήμερα, το 2009, ακόμα τέτοιοι παιδαγωγοί αποτελούν ζητούμενο στην εκπαίδευση.)

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Μια παρέα…ζάχαρη!




Σάββατο μεσημεράκι και η μικρή μας ομάδα εργάζεται , συζητά , κάνει καλή παρέα...
Τα υπέροχα κορίτσια από το Α5,
η Μαρία η Φλάμπουρα και η Ιφιγένεια η Φάββα
και μια φοβερή τριάδα από το Β1:
Μαίρη Γιαννίρη, Αννα Γιαννούκου και Αναστασία Γρίβα
δούλεψαν με κέφι, κλέβοντας ώρες από το λιγοστό τους χρόνο
και η πρώτη μας μικρή έκδοση, αφιερωμένη στη
ζάχαρη
ετοιμάζεται πυρετωδώς να παρουσιαστεί!


(Αλήθεια μήπως η βιβλιοθήκη ενδιαφέρεται να υιοθετήσει τέτοιες εκδόσεις;)

Πρόκειται για μια κίνηση πάνω στις περιβαλλοντικές δράσεις του σχολείου μας
για τη χρονιά 2008-2009, όπου επιχειρήσαμε να δώσουμε απαντήσεις
σε ερωτήματα, όπως:

Πότε ανακαλύφθηκε η ζάχαρη;
Από πού λαμβάνεται και πώς;
Ποια είναι η διατροφική της αξία;
Πρέπει να καταναλώνουμε ζάχαρη και σε τι ποσότητα;
Τι ξέρουμε για την «κρυφή ζάχαρη» και τις γλυκαντικές ουσίες;
Όλα αυτά στα πλαίσια του έτους της ΟΥΝΕΣΚΟ
για την ποιότητα διατροφής και τη γεωργία.

Ένα μικρό δείγμα, ακολουθεί:
Μια γλυκιά ιστορία
Tο φυτό του ζαχαροκάλαμου προέρχεται από το νησί της Ν. Γουινέας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Από τα προϊστορικά κιόλας χρόνια μεταφέρθηκε από τον άνθρωπο στην Ινδία, όπου καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά. Στην Ευρώπη η ζάχαρη ήρθε τον 8ο αιώνα μ.Χ., από τους Μαυριτανούς όταν εγκαταστάθηκαν στην Ισπανία, αλλά και από τους Σταυροφόρους, που λεηλατώντας καραβάνια Αράβων στους ανακάλυψαν αυτό το «γλυκό αλάτι».
Η κατάκτηση της Αμερικής πρόσφερε στους ευρωπαίους αποικιοκράτες αχανείς εκτάσεις κατάλληλες για την καλλιέργεια του ζαχαροκάλαμου. Αλλά χρειαζόταν και κάτι ακόμη: «Τεράστιες λεγεώνες σκλάβων έφταναν από την Αφρική για να προσφέρουν στη βασίλισσα-ζάχαρη τη δύναμη που ζητούσε: ανθρώπινο καύσιμο», διηγείται ο Εδουάρδο Γκαλεάνο.
O τεράστιος πλούτος που απέφερε το εμπόριο ζάχαρης μέχρι το 1750 άξιζε το βάρος της σε χρυσό αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη για τη μαζική αποικιοποίηση της Καραϊβικής από τους Βρετανούς και τους Γάλλους, και της Βραζιλίας από τους Πορτογάλους.

πηγη:http://sporos.org
εργοστάσιο ζάχαρης στις Ανατολικές Ινδίες, Ολλανδική αποικία, γύρω στα 1850


Θα ακολουθήσουν : το αλέυρι και το άλάτι

τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα