Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

1η Δεκεμβρίου - Παγκόσμια ημέρα για το AIDS

«Εκκρεμεί μέσα μου ένα επώδυνο ‘‘γιατί’’. Γιατί να πληρώνω αμαρτίες γονέων;». Η 20χρονη Ρένα είναι φορέας του AIDS από τη στιγμή που γεννήθηκε, κουβαλώντας τον ιό σαν «κληρονομιά» από μια μητέρα που ποτέ δεν γνώρισε.
«Με παράτησε στο ‘‘Αλεξάνδρα’’. Από εκεί βρέθηκα στο ‘‘Μητέρα’’. Ακολούθησε θετή οικογένεια, μετά δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, και μόνο τον περασμένο Ιούνιο γνώρισα το βιολογικό πατέρα και τα αδέρφια μου. Η μητέρα μου δεν υπάρχει πια», διηγείται η ίδια. «Ο πατέρας μου πίνει και δεν ξέρει τι κάνει. Έτσι το Σεπτέμβριο έφυγα από το σπίτι. Περιπλανήθηκα σε διάφορες φίλες, βρέθηκα στον ξενώνα που ζω σήμερα στον Πειραιά. Εδώ είμαστε όλοι σαν μια οικογένεια, με κοινό πρόβλημα». Η ζωή ενός φορέα του AIDS δεν είναι εύκολη. «Κρύβομαι όλη τη μέρα. Πουθενά δεν πρέπει να λες από τι πάσχεις”…….
ημερ/νία: 30-11-2007

Συγκλονιστική μαρτυρία 20χρονης που γεννήθηκε με AIDS



Όπως υπολογίζεται, πάνω από 60 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν προσβληθεί από το HIV/AIDS από τότε που ξεκίνησε η επιδημία

Η σκληρότητα του AIDS είναι ότι πλήττει σοβαρά κυρίως τις φτωχές, κοινωνικά αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες ομάδες

"Έχεις να παλέψεις με ιδεολογίες, θρησκευτικές δοξασίες και αρχαία αφρικανικά έθιμα. Γι αυτό έχει νόημα να επιμείνουμε.Βέβαια, πολλές φορές οι εθελοντές βρίσκονται μπροστά σε ένα δίλημμα, όταν έχουν να αναστρέψουν κατεστημένες συνήθειες που όμως μπορεί να έχουν συνέπειες στις ζωές των ανθρώπων. Για παράδειγμα, έχει αποδειχθεί ότι ο θηλασμός αυξάνει τη μετάδοση του ιού του AIDS από τη μητέρα στο παιδί κατά 8-9%. Μπορείς να πεις στη μητέρα να πάψει να δίνει γάλα στο παιδί της; Όταν μάλιστα αυτό μπορεί να προκαλέσει το θάνατο του ακόμα και από ιλαρά ή διάρροια επειδή θα είναι εξασθενημένο; Διαπιστώνεις πως στην Αφρική δεν μπορείς να το πεις".

Σπύρος Τουφεξής, νοσηλευτής στο Μαλάουι




Και η Κοινωνία των Εθνών προσπαθεί να αντιδράσει:
Από το μήνυμα του γενικού γραμματέα ΟΗΕ για την
Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

.....Το AIDS δεν θα εξαφανιστεί σύντομα. Η ταχύτητα με την οποία οι άνθρωποι μολύνονται από τον HIV είναι μεγαλύτερη από αυτήν με την οποία μπορούμε να τους περιθάλψουμε. Το AIDS παραμένει ανάμεσα στις δέκα βασικές αιτίες θανάτου παγκοσμίως, ενώ είναι ο υπ' αριθμόν ένα δολοφόνος στην Αφρική. Η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι να διατηρήσουμε το σημερινό momentum, αναφέρει ο γγ του ΟΗΕ και προσθέτει:
"Πρέπει να βάλουμε τέλος στο στίγμα και τις διακρίσεις που δεν επιτρέπουν σε τόσους ανθρώπους να ενημερωθούν για το πώς μπορούν να προστατευτούν από τον HIV και για το πώς θα λάβουν θεραπευτική αγωγή. Χρειαζόμαστε αρκετούς πόρους για να προσφέρουμε υπηρεσίες που θα έχουν πραγματική απήχηση στις κοινωνίες και σε ολόκληρα έθνη. Η ανάγκη για καθοδήγηση, ενίσχυση και υλοποίηση των υποσχέσεων για το AIDS είναι περισσότερο πραγματική και επείγουσα από ποτέ".
Στη φετινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, ας δεσμευτούμε να γίνουμε "δωρητές ελπίδας" που προσφέρουν θάρρος και αναλαμβάνουν δράση για τη δημιουργία ενός μέλλοντος χωρίς AIDS, καταλήγει το μήνυμα του γγ του ΟΗΕ.

Πηγή:(ΑΠΕ-ΜΠΕ)


ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ

Tι είναι ο ιός HIV;
O ιός HIV (Human Immunodeficiency Virus) είναι ο ιός Ανοσοανεπάρκειας του ανθρώπου, ο οποίος προκαλεί το AIDS. Ο ιός προσβάλει τα λεμφοκύτταρα και χρησιμοποιεί την ενέργειά τους για να αναπτυχθεί και να αναπαραχθεί. Μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί τουλάχιστο δύο τύποι του ιού HIV που προκαλούν τη νόσο.

Τι είναι το AIDS;
Το AIDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome) είναι το Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας. Η ασθένεια που «χτυπά» το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου και τον κάνει ευάλωτο σε μολύνσεις αλλά και σε ασθένειες. Τα πρώτα θετικά εργαστηριακά αποτελέσματα εμφανίζονται 3-6 μήνες μετά τη μόλυνση.

Πώς μεταδίδεται ο ιός HIV;
Ο ιός HIV μπορεί να μεταδοθεί με το αίμα ,το σπέρμα τα κολπικά υγρά ή με το θηλασμό. Πιο συγκεκριμένα μεταδίδεται:
-με τη σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη
-με τη χρησιμοποίηση κοινών συριγγών για ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών ουσιών
-από τη μητέρα στο παιδί
-Μπορεί επίσης να μεταδοθεί κατά τη μετάγγιση αίματος

Πως δεν μεταδίδεται ο ιός HIV;
Ο ιός δεν μεταδίδεται εύκολα από το ένα άτομο στο άλλο. Δεν μεταδίδεται από μαχαιροπήρουνα, πιάτα, ποτήρια. Ούτε από φιλί, χειραψία, βήχα ή φτέρνισμα. Δεν μεταδίδεται από κοινόχρηστη τουαλέτα ή πισίνα. Ούτε από τα κουνούπια ή τα ζώα.

Ποιοι κινδυνεύουν από τον ιό HIV;
Ο ιός δεν κάνει διακρίσεις. Ο καθένας μας μπορεί να μολυνθεί από τον ιό αν δεν λάβει τις απαραίτητες προφυλάξεις. Σε παγκόσμιο επίπεδο η σεξουαλική επαφή είναι ο κυριότερος τρόπος μετάδοσης της ασθένειας.

Υπάρχει θεραπεία για το AIDS;
Δυστυχώς δεν υπάρχει ακόμη αποτελεσματική θεραπεία για την ασθένεια του AIDS. Υπάρχουν αρκετοί συνδυασμοί φαρμάκων, που έχουν βοηθήσει να αυξηθεί το όριο ηλικίας των οροθετικών αλλά και η ποιότητα ζωής τους. Τα φάρμακα επιμηκύνουν το διάστημα που θα εκδηλωθεί η ασθένεια, ωστόσο προκαλούν διάφορες ανεπιθύμητες παρενέργειες στους ασθενείς. Επιπλέον δεν έχουν όλοι οι φορείς και ασθενείς του κόσμου πρόσβαση στα φάρμακα αυτά.

Υπάρχει εμβόλιο για το AIDS;
Παρά τις συνεχείς έρευνες οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι χρειάζεται τουλάχιστον μία δεκαετία μέχρι να μπορέσουν να παρασκευάσουν ένα ασφαλές, αποτελεσματικό και φθηνό εμβόλιο κατά του AIDS. Ακόμη και τότε όμως, θα χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμη μέχρι τα εκατομμύρια των φορέων σε όλο τον κόσμο να μπορέσουν να αναπτύξουν «αντίσταση» κατά του ιού.

Πως καταλαβαίνουμε ότι κάποιος έχει AIDS;
Κοιτάζοντας κάποιον δεν μπορείς να ξέρεις αν είναι ή όχι φορέας του ιού ή HIV ή αν έχει AIDS. Ένα οροθετικό άτομο μπορεί να δείχνει απόλυτα υγιές. Μπορεί όμως να μεταδώσει τον ιό σε άλλους (με τους τρόπους που προαναφέρθηκαν) ακόμη κι αν τα συμπτώματα της ασθένειας δεν είναι ορατά.

Πως μπορώ να ξέρω αν είμαι φορέας;
Αμέσως μετά τη μόλυνση μπορεί ορισμένα άτομα να εμφανίσουν ελαφρά συμπτώματα γρίπης. Ακόμη κι αν κάποιος νιώθει ή φαίνεται υγιής μπορεί να έχει μολυνθεί (αν βεβαίως δεν έχει λάβει τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης στους τρόπους μετάδοσης που προαναφέρθηκαν). Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να μάθει κανείς αν έχει μολυνθεί είναι να κάνει τεστ αίματος.

Πόσο κινδυνεύουν οι νέοι;
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της UNAIDS, -της Οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών για την αντιμετώπιση του AIDS – οι νέοι δεν γνωρίζουν πώς να προστατευτούν. Ακόμη κι όταν ξεκινούν τη σεξουαλική τους ζωή δεν γνωρίζουν ότι πρέπει να χρησιμοποιούν προφυλακτικό ή ακόμη κι αν το γνωρίζουν δεν το κάνουν στην πράξη.

στο διαδίκτυο για το AIDS:
http://health.ana-mpa.gr/news.php?id=4859
http://www.geocities.com/HotSprings/4809/faqaids.htm
http://www.hivaids.gr/
http://www.medlook.net/category.asp?category=2
http://www.unicef.gr/reports/aids2002.php



Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Εμπρός, οι διάδοχοι του Φίσερ!
Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται στον Παναγιώτη, τον Κυριάκο, το Γιάννη, το Σπύρο, τον Αντρέα, και σ'όλα τα παιδιά που στα διαλείμματα κάνουν ρουά ματ τη βιβλιοθήκη!




Ένα σκακιστικό κύμα απειλεί να πλημμυρίσει το σχολείο μας φέτος! Τα δύο μικρά σκάκια που φιλοξενούσε μέχρι τώρα η βιβλιοθήκη μας δεν έδειχναν αρκετά. Σπεύσαμε και προμηθευτήκαμε και τρίτο, κανονικών, αγωνιστικών, διαστάσεων. Ο κ. Βάγιας έχει δώσει ήδη το ΟΚ για την προμήθεια άλλων δύο.

Υπάρχει ανησυχία πως η βιβλιοθήκη μας θα μεταλλαχθεί σε σκακιστικό όμιλο.. Θα είμαστε ευτυχείς αν μας επιτρέψουν να βάζουμε και κανένα βιβλίο στα ράφια…Εκεί που δεν μπορούσαμε να επιβάλλουμε ησυχία για την ανάγνωση και τη μελέτη, τώρα παραπονούνται οι σκακιστές πως τους ενοχλούμε κιόλας!

Στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας τα παιδιά παίζουν σκάκι :-))

Ήδη, όπως είχαμε παρουσιάσει και σε πρόσφατη ανάρτηση και με πρωτεργάτη-ηθικό αυτουργό τον κ. Μαντζαβίνο, συνεργάτη του μπλογκ και της βιβλιοθήκης, οι σκακιστές του σχολείου επιχείρησαν ένα Σάββατο την κατάληψη του χώρου, για να παίξουν με την ησυχία τους..

Εμείς εδώ απλώς μεταφέρουμε τη χαρά μας. Μεταφέρουμε, επίσης, την εκτίμησή μας και τα συγχαρίκια μας στον κ. Μανωλά, που ήταν από τους πρώτους που έσπειρε τα σκακιστικά δαιμόνια στο σχολείο εμπνέοντας και προβληματίζοντας τους επίδοξους Σπάσκι. Σας θυμίζουμε πως ο κ. Μανωλάς (alkinoos) διατηρεί σκακιστικό ιστολόγιο που μπορείτε να το βρείτε δίπλα στη λίστα με τους συνδέσμους. ( http://blogs.sch.gr/manolas/) Ένας άλλος καλός φίλος, επίσης, διατηρεί ένα υπέροχο σκακιστικό ιστολόγιο, το www.http://skakistasholeia.blogspot.com, που κι αυτό συμπεριλαμβάνεται στη λίστα μας των συνδέσμων. Επισκεφτείτε τα, γνωρίστε τα, εκτιμήστε τα!

Να και η πρότασή μας για το προαύλιο του σχολείου, κ. Βάγια!

Κάναμε και μια απόπειρα να πάρουμε συνέντευξη από κάποιους από τους σκακιστές μας. Δύσκολο να τους αποσπάσεις από το παιχνίδι και να τους πάρεις λόγια. Ό,τι καταφέραμε αποτελεί μια τεράστια δημοσιογραφική επιτυχία! Σας παραθέτουμε τη συνέντευξη τριών εκ των μετρ, οι οποίοι υπέγραψαν ως "Χ", Πάνος και "Γ".

- Από πότε αρχίσατε να παίζετε σκάκι;
Χ: Από 6 χρονών ανεπίσημα κι από 9 επίσημα, πλέον.
Πάνος: Από 8 χρονών. Μετά το σταμάτησα και το ξανάρχισα στο Λύκειο.
Γ: Από 9 χρονών, αλλά ασχολήθηκα πολύ μετά τα 12.

- Ποιος σας έδειξε;
Χ: Από ένα παλιό ρώσικο βιβλίο.
Πάνος: Ο πατέρας μου.
Γ: Μόνος μου. Είδα, απλώς, που έπαιζαν και μου άρεσε.

- Παίζετε και έξω από το σχολείο; Πού; Πόσο;
Χ: Στο σκακιστικό όμιλο Καλλιθέας, μια φορά τη βδομάδα.
Πάνος: Μόνο στο σχολείο με παιδιά και μερικές φορές σπίτι μου με τον πατέρα μου.
Γ: Έξω απ' το σχολείο παίζω όποτε έχω χρόνο και κάποιον αντίπαλο.

- Ποια θεωρείτε τα προσόντα που πρέπει να έχει ένας σκακιστής;
Χ: 5% ταλέντο και 95% εργατικότητα.
Πάνος: Όρεξη για διάβασμα βιβλίων και γενικά όρεξη για σκάκι.
Γ: Διορατικότητα, όρεξη και μυαλό.


- Σας βοηθάει σε κάτι; Σε τι; Γιατί νομίζετε πως το έχετε επιλέξει ως χόμπι;
Χ: Δεν ξέρω αν όντως με βοηθάει σε κάτι. Πάντως μ' αρέσει.
Πάνος: Δε με βοηθάει. Πάντως μ'αρέσει, γιατί οι κινήσεις είναι άπειρες και αυτό σε κάνει να θες να ασχολείσαι και άλλο, μέχρι όσο μπορείς.
Γ: Απλά μου αρέσει. Από το σκάκι έμαθα να σκέπτομαι πριν κάνω κάτι.
- Τι θα θέλατε να μπορούσε να σας πρόσφερε περισσότερο η σχολική βιβλιοθήκη σε σχέση με το σκάκι;
Χ: Σκακιστικά βιβλία.
Πάνος: Περισσότερες σκακιέρες!!
Γ: Περισσότερες σκακιέρες.

Γρήγορα ξανάπεσε σιωπή στη βιβλιοθήκη. Ήταν Παρασκευή μεσημέρι, ήταν απορροφημένοι και προς στιγμήν ανησύχησα πως θα ξεχαστούν και θα κλειδωθούν μέσα μέχρι τη Δευτέρα…

Καλό σκακιστικό σαββατοκύριακο!

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

«Σε κάθε βήμα κέρδιζαν μια οργιά ουρανό –για να τον δώσουν.»


Ο Μανόλης Γλέζος διδάσκει Ιστορία στο
Σχολείο δεύτερης ευκαιρίας της Καλλιθέας.


Τετάρτη , 26 Νοεμβρίου 2008, 6:15 , στο Σχολείο δεύτερης ευκαιρίας της Καλλιθέας :

Ένα ζωντανό μάθημα Ιστορίας παρακολούθησαν σήμερα το απόγευμα «τα παιδιά» του Σχολείου δεύτερης ευκαιρίας της Καλλιθέας . Δάσκαλος: ο Μανόλης Γλέζος -από τον οποίο ειχε ζητηθεί -στο πλαίσιο ενός προγράμματος για την Ιστορία- να μιλήσει για την Εθνική Αντίσταση.


Σεμνός, ενωτικός, μεγαλόψυχος , αυτοκριτικός, με διεισδυτική σκέψη και καθαρή ματιά, πιο νέος από όλους,


  • ένας «έφηβος» που φλογιζόταν από το όραμα της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου,
  • ένας δάσκαλος που δίδαξε το ρόλο της Ελλάδας στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, τη στάση του ελληνικού λαού απέναντι στην τριπλή κατοχή, την Εθνική Αντίσταση.

  • Ακούραστος απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις , παρότρυνε να υποβάλλονται ερωτήσεις, παρακινούσε σε διάλογο.

    Μεγάλη η ανταπόκριση και η συμμετοχή των "μαθητών" -με φυσική παρουσία και με ερωτήσεις-

    Τέσσερις ώρες αργότερα, η εκδήλωση φτάνει στο τέλος της. Ο χώρος του σχολείου αδειάζει, οι γύρω δρόμοι γεμίζουν από ανθρώπους προβληματισμένους ,αλλά και ενθαρρυμένους και, σίγουρα, λίγο πιο σοφούς.

    Ένα μεγάλο μπράβο στους συναδέλφους και τους εκπαιδευόμενους του Σχολείου δεύτερης ευκαιρίας Καλλιθέας για την πρωτοβουλία τους.

    Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Μανόλη Γλέζο.


    ΣΗΜΕΙΩΣΗ:πληροφορίες για τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας:

    http://www.gsae.edu.gr/index.php/sde

    Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

    Στην Πορτογαλία με fados



    Αυτές τις μέρες στη βιβλιοθήκη ακούμε fados από την Πορτογαλία.

    Fado στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα.Τα φάντο είναι χαρακτηριστικά τραγούδια της Πορτογαλίας, της Κοΐμπρα και της Λισαβόνας.

    Στη Λισαβόνα τα τραγουούσαν και τα τραγουδάνε ακόμα σε μικρά ταβερνάκια, σε "κουτούκια", και τα συνοδεύουν με μια κιθάρα χαρακτηριστική που την παίζουν επίσης με ιδιαίτερο τρόπο.


    Τα ακούς και δεν μπορείς να αποφασίσεις αν είναι εύθυμα ή μελαγχολικά. Ερωτικά ή όχι, κλείνουν μέσα τους τη " saudade", λέξη που δύσκολα μεταφράζεται, καθώς περιλαμβάνει νοσταλγία, πόνο, αγάπη, λύπη.
    Οι μελωδίες των φάντο, αυτές οι γλυκές, μελαγχολικές μελωδίες, είναι πια συνυφασμένες με την πορτογαλική πρωτεύουσα, είναι κομμάτι του χαρακτήρα της.
    Θα έχετε ακούσει ίσως το όνομα της
    Amalia Rodrigues,

    της γυναίκα-μύθου πια των φάντο, αλλά κι αυτά της Κριστίνα Μπράνκο, της Ντούλτσε Πόντες, της Μίσια.


    Στα βίντεο μπορείτε να ακούσετε το



    " lagrima" ( δάκρυ ),
    τραγουδισμένο σε παλιά συναυλία της Αμάλια Ροντρίγκεζ

    και απ'τη νεότερη Ντούλτσε Ποντς. ( στους ακροατές διακρίνετε και την ίδια την Amalia Rodrigues)


    Πώς σας φαίνονται;

    Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

    Νέα από τη λέσχη ανάγνωσης

    Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται στη Σοφία Τσατσούλη, της Α΄Λυκείου, μέλους της λέσχης, μια και αύριο έχει αναλάβει να φέρει τα…τυροπιτάκια!

    Αποκτήσαμε και πίνακα, με την επιμέλεια της Ρεγγίνας
    Κι όμως, υπάρχει!
    Την περασμένη Κυριακή είχαμε την πρώτη μας συνάντηση, για το βιβλίο " Ο φύλακας στη σίκαλη", του Salinger, ενώ αύριο στις 18.00΄ ( προλαβαίνετε, προλαβαίνετε! ) θα συναντηθούμε για το βιβλίο του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ:" Αγαπητέ θεέ".

    Στην πρώτη μας φορά χαρήκαμε την κουβέντα, μιλήσαμε όλοι και πολύ, με πάθος
    ( και, κυρίως, εναντίον του έρμου του πρωταγωνιστή του βιβλίου…) και διάθεση να αγκαλιάσει η συζήτηση πολλά θέματα. Έφηβος ο ήρωας, βλέπετε, κάπου κάποιοι ταυτίζονταν - και κάπου κάποιοι τσαντίζονταν..

    Επ! Ποιος σκύβει στα τυροπιτάκια;


    Πρώτο δείγμα θετικό, λοιπόν, και αισιοδοξούμε για τη συνέχεια. Αναγνωρίσαμε όλοι πως είναι πολύ όμορφο - έξω σκοτάδι Κυριακής απογέματος - να υπάρχουν φώτα στο σχολείο, μια δεμένη παρέα με βιβλία στα χέρια και γύρω απ'το τραπέζι το γεμάτο καλούδια, που μας έφερε η Άννα αυτή τη φορά, μεγάλοι και μικροί να συζητάνε.
    Σκεφτήκαμε πως στο προσεχές μέλλον θα μπορούμε να εφοδιάζουμε και το ιστολόγιό μας με τις κρίσεις μας για το βιβλίο, όσο και για τις δικές μας συζητήσεις. Για την ώρα, ένα σημείωμα της Έφης Κυρκίρη, της Β΄ Λυκείου, που περιγράφει από τη δική της οπτική γωνία την πρώτη μας συνάντηση:


    " Η λέσχη ανάγνωσης του 6ου Λυκείου τελείωσε το πρώτο της βιβλίο, "Ο φύλακας στη σίκαλη", του Σάλιντζερ. Οι εντυπώσεις που μας άφησε το βιβλίο είναι διαφορετικές για τον καθένα, αν και οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι… είχαν δυσκολίες να αποδεχτούν τον κεντρικό ήρωα με την εκκεντρική συμπεριφορά του.
    Την περασμένη Κυριακή συναντηθήκαμε στη βιβλιοθήκη του σχολείου. Η ατμόσφαιρα ήταν εύθυμη. Μαθητές και καθηγητές συζητούσαν σαν φίλοι. Είπαμε τη γνώμη μας για το βιβλίο, είχαμε αναψυκτικά, πιτάκια, τσιπς. Αστειευόμασταν, πείραζε ο ένας τον άλλον και έπεσαν στο τραπέζι νέες προτάσεις για βιβλία.
    Εγώ, βεβαίως, έχω τελειώσει το καινούριο βιβλίο, αλλά δεν μπορώ να σας πω τίποτα ακόμα! Αυτά την επόμενη βδομάδα!"

    Έφη Κυρκίρη

    Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

    Το πρώτο ραντεβού!


    Περιβαλλοντικές δράσεις2008-2009

    Η Περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου μας,
    έδωσε το πρώτο ραντεβού!
    Ήταν Παρασκευή 14 Νοεμβρίου που συγκεντρώθηκαν γύρω στα είκοσι παιδιά

    από την Α και Β τάξη του σχολείου μας,
    στο φιλόξενο χώρο της Βιβλιοθήκης και ….δήλωσαν την επιθυμία τους
    να αναλάβουν δράση!

    Με αφορμή το έτος ΟΥΝΕΣΚΟ για τη
    γεωργία, τη διατροφή και την ποιότητα ζωής ,
    οργανώνονται ανάλογες μικρότερες ομάδες, που θα δουλέψουν με σκοπό
    την ανανέωση των πινάκων ανακοινώσεων –φιλοδοξούμε να γίνουν βήμα διαλόγου και ενημέρωσης-την έκδοση υλικού, τη διοργάνωση εκδήλωσης στο τέλος της σχολικής χρονιάς και ό,τι άλλο προκύψει στην πορεία.
    Κυρίως θα προσπαθήσουμε να λειτουργήσουμε σα μια παρέα, να δεθούμε μέσα από τους κοινούς μας στόχους, να περάσουμε όμορφα και να κάνουμε διάφορες εξορμήσεις. Σινεμά, θέατρο, εκπαιδευτικές επισκέψεις και εκδρομές είναι μέσα στα σχέδια μας!


    Πληροφορίες, μπορεί να πάρει κανείς από το ταμπλώ της Περιβαλλοντικής

    και τους καθηγητές: Γιώτα Λαφτσή, Διονύση Μάνεση και Στέλλα Χριστοπούλου

    Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

    Βασίλης Νικολαΐδης

    Κάνετε ένα μικρό διαλειμματάκι με ένα τραγούδι που περιγράφει μια…στυγερή δολοφονία.
    Και μια κι είμαστε σχολικό μπλογκ, παρατηρήστε τη δομή και την ανάπτυξη του θέματος από το στιχουργό, μια ανάπτυξη υποδειγματική, που θα τη ζήλευαν και οι καλύτερες εκθέσεις!

    ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ
    Στίχοι και μ
    ουσική: Βασίλης Νικολαΐδης

    [1η στροφή - εισαγωγή στο θέμα]
    Μ' άφησες μόνο, ο διάολος να πάρει τη μοίρα μου
    θα σ' είχα σφάξει αν ήταν του χαρακτήρα μου
    Μ' ένα σαλάμι αφημένο καιρό στο ψυγείο
    είπα, λοιπόν, κι εγώ να σου κάνω ένα αστείο

    [ανάπτυξη:θέμα 1- η ανακοίνωση]
    Πήρα στο τμήμα, αμέσως και τους τηλεφώνησα

    και παγωμένα τους είπα πως σε δολοφόνησα
    στην μηχανή του κιμά είπα σ' είχα λιανίσει
    και ένα σαλάμι με σένα πως είχα γεμίσει

    [περιγραφή1 - η αστυνομία]
    Κι ήρθαν στο σπίτι αμέσως για να με πιάσουνε
    και στα μπαλκόνια βγήκανε για να μη χάσουνε
    [περιγραφή2 - ο κόσμος]
    Πω! πω! να δεις το αίμα του πλήθους παγώνει,
    μ' ένα σαλάμι που παίρνανε σ' ένα σεντόνι

    [περιγραφή3 - ο Τύπος]
    Και πρώτη σελίδα να γράφει ο Τύπος διάφορα
    και ν' απορώ κοίτα, ρε, πώς τα κατάφερα.
    [περιγραφή4 - η αγορά]
    Για να σε κάνω κοντά μου ξανά να γυρίσεις
    στ' αλλαντικά να κοπούν εντελώς οι πωλήσεις

    [ανάπτυξη:θέμα2 - η αναπαράσταση]
    Πλάκες επίσης γινήκαν στην αναπαράσταση
    που μου τη βαράει κι αρχίζω κι εγώ την παράσταση
    τους δείχνω να! φέτες κόβω απ' το σαλαμάκι
    και τους ρωτάω αν έχει κανένα ουζάκι

    [επιπτώσεις1 - ο κόσμος]
    Που λες τους την δίνει να θέλουνε να με λιντσάρουνε
    και για μια πλάκα την κεφαλή να μου πάρουνε
    [επιπτώσεις2 - η δικαιοσύνη]
    Κάπου εδώ, μωρό μου, τ' αστεία τελειώνουν,
    προφυλακιστέο με βγάζουν και μέσα με χώνουν

    [επιπτώσεις3 - το φρενοκομείο]
    Και τώρα λέω την αλήθεια και δε με πιστεύουνε
    τρελοί και γιατροί μες στο Δαφνί μ' αποφεύγουνε

    [προτάσεις-αντιμετώπιση]
    και περιμένω, μωρό μου, να' ρθεις να τους πεις,
    πως είσαι καλά, δεν είσαι σαλάμι και ζεις.

    Ακούστε το και τα σχόλια δικά σας.






    Λοιπόν;

    Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

    Παρεμβάσεις στο σχολικό χώρο

    Παρεμβάσεις στο σχολικό χώρο
    Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην Έφη Κυρκίρη, της Β΄τάξης, που πέρυσι δανείστηκε τα περισσότερα βιβλία απ' όλους!



    Το κείμενο που ακολουθεί ουσιαστικά είναι μια πρόταση δράσης για όσους διαπιστώνουν τις αγκυλώσεις της εκπαίδευσης, για όσους - μαθητές, καθηγητές, γονείς - δεν αρκούνται να μένουν στις θλιβερές διαπιστώσεις και στην άγονη γκρίνια, για όσους με πείσμα προσπαθούν τη βελτίωση χωρίς να περιμένουν το μάννα εξ ουρανού.

    Δεδομένο
    : Το σχολείο μας, με κάπου 350 παιδιά, είναι το μεγαλύτερο της περιοχής.
    Νεοελληνικό ανέκδοτο: Όταν, πριν 5 χρόνια, χτίστηκε το καινούργιο κτίριο του σχολείου μας, προβλέφθηκε χώρος βιβλιοθήκης. Όταν αρχίσαμε τα μαθήματά μας εκεί, η αίτησή μας για λειτουργία βιβλιοθήκης του ΥΠΕΠΘ απορρίφθηκε για λόγους ακαταλληλότητας του χώρου!
    Η αντίδραση τώρα: Αποφασίσαμε να τη στήσουμε μόνοι μας. Δανειστική και λειτουργική. Με την αρχή του 2004 φέραμε ό,τι μπορούσαμε. Τραπεζάκι σαλονιού, πολυθρόνες, πίνακες και κάδρα, αφίσες, πίνακες ανακοινώσεων, μαξιλαράκια χρωματιστά, διακοσμητικά, επιτραπέζια παιχνίδια, σύστημα ήχου.
    Φτιάξαμε ένα χώρο χρωματιστό που λίγο θυμίζει σχολείο.
    Λεπτομέρεια: Βιβλία υπήρχαν ελάχιστα ( 50;100;), σε αχρησία κι αυτά.
    Προσφέραμε δικά μας βιβλία, μαθητές καθηγητές, κάναμε και κάνουμε μεταξύ μας έρανο κάθε χρόνο, για να τα εμπλουτίζουμε. Τα 50-100 του 2004 ήδη κοντεύουν τα 2.000, ενώ μεγαλώνει κι η συλλογή CD και DVD Μαζεύαμε τα χρήσιμα ένθετα από τις εφημερίδες.
    Για το βιβλίο, την ιστορία, τον πολιτισμό, την τέχνη, το περιβάλλον, την επικαιρότητα.
    Πολλά από τα παλιά βοηθήματα των παιδιών έμεναν στα ράφια για τους επόμενους.

    Άρχισαν οι δανεισμοί. Πολλαπλασιάζονται με ταχείς ρυθμούς.
    Κρεμάσαμε δυο πίνακες ανακοινώσεων
    που παρακολουθούν την πολιτιστική επικαιρότητα και προτείνουν.
    Προσφέρουμε σε καλαίσθητα χαρτάκια ποιήματα, διαφορετικό κάθε βδομάδα, αποσπάσματα βιβλίων, φυλλάδια με παρουσιάσεις.
    Φέραμε ακόμα και υπολογιστές απ' τα σπίτια μας, τώρα υπάρχουν τρεις με σύνδεση στο ίντερνετ. Το υλικό μηχανοργανώνεται. Φέραμε σκάκι, η μια σκακιέρα δεν έφτανε, φέραμε και δεύτερη.

    Ο χώρος έχει γεμίσει χρώμα και, στα διαλείμματα, ζωή. Καθόμαστε εκεί στα κενά μας, για να παραμένει ανοιχτή όλες τις ώρες. Έχει, κάθε λίγες μέρες, ξεχωριστή μουσική πρόταση που ηχεί απαλά στο χώρο. Φιλοξενεί ακόμα και παραδόσεις μαθημάτων ( Ιστορία τέχνης, με την κ. Πετρούλια, Γαλλικά με την κ. Νικολαΐδου..), εκδηλώσεις, την περιββαλοντική ομάδα, τη λέσχη ανάγνωσης.

    Από την αρχή υποστηρίχτηκε από όλους. Και οι δύο μας διευθυντές, τόσο ο κ. Μιχαηλίδης όσο και ο κ. Βάγιας άφησαν πλήρη ελευθερία στους "βιβλιοθηκάριους" και βοήθησαν και με την προσωπική τους συνδρομή. Άλλοι συνάδελφοι προθυμοποιήθηκαν να δώσουν από το χρόνο τους, άλλοι, με τα παιδιά των τάξεών τους, βοήθησαν οικονομικά, οι περισσότεροι, όπως ειπώθηκε συνέδραμαν με προσφορές βιβλίων, κάθε χρόνο γίνεται "έρανος" κι όλα τα μέλη του συλλόγου προσφέρουν…Η σχολική επιτροπή ανέλαβε τα -ελάχιστα, πάντως - λειτουργικά της έξοδα ( μολύβια, φακέλους, χρώματα κλπ)

    Έχουμε τη μεγάλη χαρά η βιβλιοθήκη αυτή να λειτουργεί περίπου αυτόνομα, από την έγνοια και την προσπάθεια των ανθρώπων της που την αγαπάνε, να διοργανώνει ακόμα και επισκέψεις ( σε θέατρα, κινηματογράφους, βιβλιοπωλεία ), συζητήσεις ή άλλες δραστηριότητες (όπως, π.χ η αλληλογραφία με παιδιά από άλλα σχολεία).

    Για την περαιτέρω ανάπτυξή της, θα θέλαμε, από το μπλογκ αυτό, να μας καταθέτατε και τις δικές σας προτάσεις.

    Το γράψαμε και στην αρχή αυτού του κειμένου: Τα καταθέτουμε αυτά σα μια πρόταση για τη δυνατότητα ανάληψης ποικίλων πρωτοβουλιών στο σχολικό χώρο. Τα φιλικά μας ιστολόγια ( Θερσίτης, Ανεμόμυλος, Ας μπούμε σε μια τάξη και τόσα άλλα - βλ.δίπλα τους συνδέσμους), που περνάνε έναν ιδιαίτερο προβληματισμό για τα εκπαιδευτικά και αγωνιούν περί του πρακτέου, θα έχουν σίγουρα και τις δικές τους προτάσεις.
    Ας μη μένουμε με κατεβασμένα χέρια!

    Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

    Θυμόμαστε το Γιάννη Ρίτσο

    " Α, να' σαι ήλιος, να χαρίζεις φως"
    φράση από επιστολή στην αδελφή του Λούλα


    11 Νοεμβρίου 1990. Φεύγει από τη ζωή ο Γιάννης Ρίτσος. Κατάφωτη η ποίησή του συνεχίζει να μας συντροφεύει, προσφέροντάς μας ένα δεκανίκι σε εποχές δύσκολες.

    Είναι εντυπωσιακή η σύγκριση του βιογραφικού του με το πνεύμα της ποίησής του και της στάσης του απέναντι στη ζωή. Γνωρίζει πολύ νωρίς το θάνατο οικείων ανθρώπων ( μητέρας, αδερφού), τη χρεωκοπία του πατέρα του και τον εγκλεισμό του σε ψυχιατρείο - αργότερα και της αδερφής του -, την αρρώστια ( για χρόνια πολλά φυματικός, μπαινοβγαίνει σε κλινικές και σανατόρια ), τη φτώχεια, τα πολλά χρόνια της εξορίας, των φυλακίσεων και των διώξεων, της κατ' οίκον απομόνωσης.

    Κι όμως. Όχι μόνο σε καμιά στιγμή της ζωής του δεν κάμπτεται, αλλά το έργο του πλημμυρίζει από φως, αισιοδοξία, αγάπη για τη ζωή, αγωνιστικότητα, πίστη στον Άνθρωπο, εμμονή σε αξίες, ιδανικά και οράματα.

    Ένα σκελετό του βιογραφικού του παρουσιάζουμε σήμερα και θα επανέλθουμε πολλές φορές, αφού και το 2009 συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατό του.

    Μπορείτε να δείτε περισσότερα και στα ωραία αφιερώματα:






    Η προτομή του έξω από το σπίτι του στη Μονεμβασιά


    1909. Γέννηση στη Μονεμβασιά, το τέταρτο παιδί αρχοντικής οικογένειας.

    1921. Πεθαίνει από φυματίωση ο αδερφός του και μετά από τρεις μήνες η μητέρα του, 42 χρονών, σε σανατόριο του Πηλίου. Βρίσκει καταφύγιο στη ζωγραφική και στη στιχουργία.

    1925. Στην Αθήνα με την αδερφή του Λούλα. Ανεργία, δύσκολες συνθήκες, δικτατορία Πάγκαλου, εργάζεται ως δακτυλογράφος και αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα.


    1926. Φυματίωση. Επιστροφή στη Μονεμβασιά. Ο πατέρας έχει χρεωκοπήσει. Ο Ρίτσος εγκαθίσταται σε ένα ερειπωμένο πανδοχείο και ο πατέρας του, με ψυχολογικά προβλήματα στο ψυχιατρείο του Δαφνιού. Επιστρέφει στην Αθήνα. Η φυματίωση εξακολουθεί να τον ταλαιπωρεί, εργάζεται ως βιβλιοθηκάριος και γραφέας.

    1927 - 1930 Νοσηλεύεται στην κλινική Παπαδημητρίου και αργότερα στο Σωτηρία. Θα μείνει εκεί για τρία χρόνια. Διαβάζει ποίηση, γνωρίζει την Πολυδούρη.

    1930-31 Νοσηλεύεται στο άσυλο φυματικών της Καψαλώνας, ένα σανατόριο γιαάπορους, στην Κρήτη. Με δημόσια επιστολή καταγγέλλει την αθλιότητα.

    1931 Επιστροφή στην Αθήνα. Δουλεύει ως ηθοποιός και σκηνοθέτης κι αργότερα ως επιμελητής και διορθωτής δοκιμίων.

    1934 Εκδίδει τις πρώτες του ποιητικές συλλογές.

    1936 [Επιτάφιος] Η αγαπημένη του αδελφή Λούλα οδηγείται στο Δαφνί.

    1937 Νέα υποτροπή της αρρώστιας του. Σανατόριο Πάρνηθας.

    1938 Πεθαίνει ο πατέρας του στο Ψυχιατρείο.

    1941 Πόλεμος. Κατάκειτος στο σπίτι συναδέλφων του.

    1942 Η πείνα της κατοχής σκοτώνει χιλιάδες ανθρώπους. Ο Ρίτσος εξαντλημένος κινδυνεύει θανάσιμα. Γίνεται δημόσιος έρανος για τη σωτηρία του. Ο ίδιος ζητάει τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν να παραδοθούν ακριβοδίκαια σε όσους έχουν ανάγκη. Προσχωρεί στο μορφωτικό τομέα του ΕΑΜ.

    1945 Με τον ΕΛΑΣ, γράφει έργα εμπνευσμένα από τις ιστορικές συγκυρίες.

    1946-7 [Ρωμιοσύνη], [Κυρά των αμπελιών].

    1948 [Καπνισμένο τσουκάλι] Συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στο στραστόπεδο Κοντοπούλι της Λήμνου.

    1949 Μεταφέρεται στη Μακρόνησο. Τα χειρόγραφα τα θάβει στη γη, μέσα σε μπουκάλια, για να διασωθούν.

    1950-1 Απολύεται ως φυματικός αλλά μετά από ένα μήνα συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στον Αη-Στράτη. [ Γράμμα στο Ζολιό Κιουρί ]

    1952 Επιστρέφει στην Αθήνα. Το έργο του είναι απαγορευμένο. Προσχωρεί στην ΕΔΑ.

    1954 Παντρεύεται την παιδίατρο Φαλίτσα Γεωργιάδη από τη Σάμο. [Αγρύπνια ]1955 Γεννιέται η κόρη του Έρη. [ Πρωινό άστρο ]

    1956 [Η σονάτα του σεληνόφωτος]1957 Θάνατος της Φωτεινούλας, κορούλας του ζεύγους που τον φιλοξενούσε. Συγκλονίζεται. Η ποιητική του παραγωγή είναι έντονη.

    1958 [Ανυπόταχτη Πολιτεία]

    1960 Κυκλοφορεί ο Επιτάφιος, σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Το έργο αγκαλιάζεται από το λαό.

    1962 Υποτροπή της φυματίωσης. Νοσηλεία στην Οστράβα.

    1967 Τη νύχτα του πραξικοπήματος ο ποιητής ειδοποιείται από φίλους που τον προτρέπουν να φύγει και να κρυφτεί. Οι διώξεις πολιτικών στελεχών και διανοουμένων έχουν αρχίσει. Αρνείται να φύγει, ετοιμάζει τα πράγματά του και περιμένει μέσα στο σπίτι του. Στις έξι το πρωί , αστυνομικοί τον συλλαμβάνουν. Μεταφέρεται εξόριστος στη Γυάρο, στη Λέρο, στο Παρθένι.

    1968 "Άγιος Σάββας", Λέρος, κατ' οίκον περιορισμός στο Καρλόβασι της Σάμου.

    1970 Επιπλοκή της υγείας του. Εγχειρίζεται.

    1970- 1975. Γενικεύεται, σταδιακά, η διεθνής αναγνώριση, πολλαπλασιάζονται τα διεθνή βραβεία. Έχει έρθει η ώρα της ύψιστης αναγνώρισης και καθιέρωσης.

    1977 -1990 Βραβείο Λένιν στη Μόσχα Τιμές, βραβεία, πλήθος εκδόσεων σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πεθαίνει στις 11 Νοεμβρίου στην Αθήνα και ενταφιάζεται στις 14 στη Μονεμβασιά.



    ΣΗΜ. Τα στοιχεία του βιογραφικού του αντλήθηκαν κυρίως από τα χρονολόγια της Αγγελικής Κώττη και του Θοδωρή Πετρόπουλου.

    Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

    Δυο τραγούδια της Σοφίας και της Αγγελικής


    Φαίνεται πως το ...μικρόβιο της δημιουργίας του Οφσέπ Τοπαλιάν έχει μεταδοθεί σε όλη την παρέα του. Λάβαμε κι άλλο mail απ' τον Οφσέπ, που περιλάμβανε δυο τραγούδια που έγραψαν οι μαθήτριες της Γ΄λυκείου Αγγελική Τσιόγκα και Σοφία Χαλυβοπούλου. Το παραθέτουμε, ως συνήθως: χωρίς καμιά λογοκρισία.
    Γράφει, λοιπόν, ο Οφσέπ:

    " Θέλοντας να συγχαρώ και να ευχαριστήσω δυο καλές μου φίλες ,ίσως και πάνω από φίλες, που μου έδωσαν στίχους που έγραψαν οι ίδιες να τους μελοποιήσω,σας τους προβάλλω με καμάρι για να δείξω πως όλοι μας βαθειά μπορούμε να γράψουμε ένα όμορφο τραγούδι,αρκεί να νιώθουμε το νόημα των λέξεων και απλά να γράφουμε το τι πραγματικά αισθανόμαστε που δεν μπορούμε να το δείξουμε ή να το πούμε με λόγια!
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τις Σοφία Χαλυβοπούλου και Τσιόγκα Αγγελική! "
    ΤΟΠΑΛΙΑΝ ΟΦΣΕΠ

    " Έφυγες"
    (στίχοι:Χαλυβοπούλου Σοφία)
    έργο Παν. Κοκότη
    Έφυγες και έκλεισες την πόρτα της καρδιάς σου
    σε μένα που ορκιζόμουνα πως θα 'μουνα δικιά σου.
    Έφυγες κι ούτε ένα αντίο, ούτε μια λέξη
    μα πες μου πόσα μπορεί ένας άνθρωπος ν'αντέξει;

    R:Σε χρειάζομαι...θέλω πίσω να γυρίσεις
    δεν αντέχω όταν την πλάτη μου γυρίζεις.
    Σε χρειάζομαι...σε θέλω εδώ κοντά μου
    μην το κάνεις...μην φεύγεις άλλο μακρυά μου!

    Έφυγες και μαζί σου πήρες τη ζωή μου
    κοίτα με στα μάτια για λίγο, βρε ψυχή μου.
    Άσε με να νιώσω το φιλί σου ξανά,
    μια στιγμούλα δωσ'μου να γυρίσω στα παλιά.

    "Το αστέρι μου"
    (στίχοι:Τσιόγκα Αγγελική)


    Αν μπορούσα να έχω όλα τ'αστέρια
    θα τα άφηνα μες στα δυο σου χέρια.
    Τότε θα'ταν μονάχα δικά σου
    και θα έσβηναν μες στην αγκαλιά σου.

    R:Όμως τ' αστέρια στη γη δεν κατεβαίνουν
    στον ουρανό ψηλά πάντοτε θα μένουν.
    Μα ίσως μπορείς μονάχα εσύ, ζωή μου,
    να μείνεις πάντοτε μαζί μου.

    Ακόμα κι αν η γη θα πάψει να γυρίζει,
    έστω κι αν ο ήλιος πάψει να φωτίζει.
    κι αν εσύ χαθείς, ψυχή μου, απο κοντά μου,
    θα ζείς για πάντα μέσα στην καρδιά μου.

    Μα αυτό είναι δύσκολο για τους ανθρώπους
    γιατί θέλουνε να βλέπουν κι άλλους τόπους.
    Είναι δύσκολο να μείνουνε πιστοί
    σ' έναν άνθρωπο για μια ολόκληρη ζωή.

    Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

    Το Σάββατο παίζουμε σκάκι

    Το Σάββατο 8 /11 / 08 στις 11.00

    το πρωί μία παρέα μαθητών έχουν

    ραντεβού στη βιβλιοθήκη του

    σχολείου για να παίξουν σκάκι .

    Το σχολείο προσφέρει αναψυκτικά .

    Ο νικητής θα πάρει βραβείο .

    Όποιος θέλει μπορεί να προστεθεί

    στην παρέα .

    Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

    Ernestο Sabato, "Αντίσταση". ...Εμείς;

    Η ανάρτηση αφιερώνεται στη Μαρία Σπυροπούλου της Γ΄ Λυκείου, που πρόσφερε την αφορμή για τον προβληματισμό

    Ernesto Sabato
    Σε πολλές συζητήσεις στην τάξη αλλά και σε διάφορα ιστολόγια τίθεται το ερώτημα για το ποια πρέπει, μπορεί, να είναι η στάση μας σε καιρούς κρίσης των αξιών και των θεσμών, κλονισμού των ιδεολογιών που κάποτε στήριζαν και συντηρούσαν το όνειρο.

    Μια απάντηση σ΄αυτό το ερώτημα δίνει κι ο μεγάλος αργεντίνος συγγραφέας Ernesto Sabato με το βιβλίο του που φέρει τον εύγλωττο τίτλο: La resistencia - Αντίσταση ( εκδ. Γκοβόστης, 2000)Χαρακτηριστικό είναι πως το κείμενό του αυτό ο Σάμπατο το γράφει σε ηλικία 90 χρόνων. Και είναι ένα κείμενο ολόφωτο, διαυγές, ολοζώντανο, που καλεί σε εγρήγορση και σε μη παραίτηση.

    Ένα δείγμα γραφής:
    " Είναι μέρες που σηκώνομαι από το κρεβάτι με μια τρελή ελπίδα, στιγμές που νιώθω ότι οι δυνατότητες για μια πιο ανθρώπινη ζωή είναι κοντά μας, φτάνει ν'απλώσουμε το χέρι μας. Μια τέτοια μέρα είναι η σημερινή.
    Κι έτσι, κάθισα το χάραμα να γράψω σχεδόν ψηλαφιστά, βιαστικά, σαν κάποιος που βγαίνει στο δρόμο να ζητήσει βοήθεια μπροστά στην απειλή μιας πυρκαγιάς ή σαν πλοίο που, λίγο πριν βυθιστεί, στέλνει έναν ύστατο, φλογερό μήνυμα σε κάποιο λιμάνι που ξέρει που βρίσκεται εκεί κοντά, αλλά έχει κουφαθεί από το θόρυβο της πόλης και από την ποσότητα των επιγραφών που θολώνουν τη ματιά.

    Σας ζητώ να κοντοσταθούμε να σκεφτούμε το μεγαλείο που μπορούμε ακόμα να αναζητάμε, αν τολμήσουμε να αξιολογήσουμε τη ζωή με άλλο τρόπο. Μας ζητώ αυτό το κουράγιο που μας τοποθετεί στην πραγματική διάσταση του ανθρώπου. Όλοι μας, κάποιες φορές, υποτασσόμαστε. Όμως, υπάρχει κάτι που δε λαθεύει ποτέ: είναι η πεποίθηση ότι - μονάχα - οι αξίες τού πνεύματος μπορούν να μας σώσουν απ'αυτό το σεισμό που απειλεί την ανθρώπινη υπόσταση. (…)
    Αν αντί να τροφοδοτούμε τις εστίες της απελπισίας και της αγωνίας, παθιαζόμασταν αποκαλύπτοντας έναν ενθουσιασμό για το καινούργιο που να εκφράζει την εμπιστοσύνη που ο άνθρωπος μπορεί να δείξει στην ίδια τη ζωή, το αντίθετο ακριβώς από την αδιαφορία! Να σταματήσουμε να κλεινόμαστε μέσα σε τείχη, να λαχταράμε έναν κόσμο ανθρώπινο και να είμαστε κιόλας στο δρόμο. "


    Θα ήταν ενδιαφέρον να ακουστεί και η δική σας γνώμη . Πού βλέπετε κάποιες χαραμάδες φωτός; Πώς πρέπει να απαντάμε στην αδιαφορία, την κακογουστιά, στο έλλειμμα κοινωνικής συνείδησης, στην ασυνειδησία, την αναξιοκρατία, την κακοδιοίκηση, το έλλειμμα παιδείας που απλώνονται τόσο κακότροπα στις μέρες μας και στον τόπο μας;
    Γράψτε μας τα σχόλιά σας.

    Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

    Απ' την τάξη στο σινεμά κι απ' το σινεμά στην τάξη!


    Η πρότασή μας για την επόμενη Κυριακή (09.11.2008) το απόγεμα είναι η παρακολούθηση της ταινίας "Ανάμεσα στους τοίχους", που απέσπασε το χρυσό φοίνικα φέτος στις Κάννες και έχει θέμα της την εκπαίδευση.

    Για την ταινία είχε ήδη, από το Μάη, κάνει μια πληρέστατη ανάρτηση σ'αυτό το μπλογκ η Λίλα Τζέτζου, εδώ:

    http://lykeio6o.blogspot.com/2008/05/blog-post_26.html

    Θα την παρακολουθήσουμε στην αίθουσα Άστυ ( Κοραή 4, στάση μετρό Πανεπιστήμιο ). Οι καφετέριες στα πέριξ του κινηματογράφου μας προκαλούν για μια διεξοδική συζήτηση μετά την προβολή. Σας περιμένουμε. Δηλώσεις συμμετοχής στην κ. Βαγιατίδου, στον κ. Μάνεση και...στα σχόλια του μπλογκ!

    Στις πληροφορίες που διαβάσατε από την παραπάνω διεύθυνση εδώ προσθέτουμε μόνο λίγα λόγια του Χάρη Καλογερόπουλου από το exodos,

    " Μια ταινία στην οποία, εκτός των άλλων, είναι παρούσα (χωρίς μελοδραματισμό) η ανθρώπινη ανάγκη να συγκροτηθεί εκ νέου η μεταμονέρνα επι-κοινωνία. Story: Σε μια πολυφυλετική, «δύσκολη» γειτονιά του Παρισιού παρακολουθούμε μια τάξη λυκείου, με τους μαθητές και τον καθηγητή σε μια προσπάθεια να λειτουργήσουν σε όλα τα επίπεδα: από τη μετάδοση γνώσης, μέχρι την καθολική επικοινωνία ως ανθρώπινες μονάδες.

    Focus: Ως είδος κινηματογράφου, είναι η περίπτωση που το ντοκουμέντο διαμορφώνεται πάνω στη μυθοπλασία και αντιστρόφως. Το υλικό οργανώθηκε αυτοσχεδιαστικά, με σχεδιασμένα εναύσματα. Το αποτέλεσμα είναι ένα σινεμά της αλήθειας, δυνατό και απόλυτα επικοινωνιακό. Ως προβληματική, ισοδυναμεί με πολλά βιβλία κοινωνιολογίας. Βλέπουμε ακριβώς μια όψη της μεταμοντέρνας κατάστασης, όπου ο τούρμπο καπιταλισμός έχει ξεχαρβαλώσει όλες τις δομές και νόρμες: η έννοια της «αξίας», η γλωσσική δυσλειτουργία, η πειθαρχία, το ξεθωριασμένο κύρος των δασκάλων, η δυσνόητη ιεραρχία της παλιάς αστικής παράδοσης, η «βαβυλωνία» των εθνοτήτων που παρήγαγε η αποικιοκρατία κ.λπ.

    X-tras: Ο Μπεγκοντό, που εμφανίζεται στο ρόλο του καθηγητή, είναι ο καθηγητής που έγραψε το ομότιτλο βιβλίο, πάνω στο οποίο έστησε την ταινία ο Καντέ, κερδίζοντας το Χρυσό Φοίνικα. " ,

    καθώς και το διαφημιστικό τρέιλερ της ταινίας ( δυστυχώς, μόνο για τους γαλλομαθείς - κυρία Νικολαΐδου, μετάφραση, παρακαλώ! )

    Μήπως την είδε ήδη κανείς, να μας γράψει τη γνώμη του;